Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://www.postimage.org/aV1cMLxJ.jpg
rn«…….rnΣτο Κλιοθ, κοντά σε μια σπηλιά αφιερωμένη σ’ όλους τους θεούς, καθόταν ένας λεπρός τυλιγμένος σε μια παλιά κόκκινη ρόμπα που έκρυβε το πρόσωπο του. Δίπλα του και στα δεξιά του ένας λευκός ταύρος αναμασούσε την τροφή του. Μόλις ο λεπρός είδε τι είχε απομείνει από το βασιλιά Άλφγκαρ μετά απ’ το Ντορβάν, έσεισε το καμπανάκι του.rn«Αδελφέ! Του φώναξε. «Στο όνομα του θεού, δώσε μου το δώρο που μου πρέπει, πριν οι πληγές σου δώσουν τέλος στη ζωή σου».rn…….rnΈτσι, ο λεπρός άγγιξε τα’ αυτιά του Άλφγκαρ με τα δυνατά του χέρια, κι ο εξόριστος βασιλιάς μπήκε στη σπηλιά του Κλιοθ. Ο λεπρός στο μεταξύ σηκώθηκε, πέταξε την κόκκινη ρόμπα του, και με τη μορφή ενός κοκκαλιάρη γέρου ξανάρχισε τη δουλειά που ποτέ δεν τελειώνει.rnΗ ιστορία λέει πως η σπηλιά του Κλιοθ δεν ήταν απόλυτα σκοτεινή, αλλά ένα αμυδρό γαλάζιο φως φώτιζε κάθε γωνιά της, λες και η λάμψη της αποσύνθεσης ανακατευόταν εκεί με τη λάμψη του φεγγαρόφωτου. Κι από τις δυο πλευρές υπήρχαν μακριές σειρές ετοιμόρροπων βωμών και στον καθένα ήταν σκαλισμένο το σύμβολο κάποιου θεού.rn……..rnΜ’ αυτό τον τρόπο, στη στοιχειωμένη από φαντάσματα πιστών σπηλιά του Κλιοθ, ο Άλφγκαρ λάτρεψε άδολα το νεκρό θεό του Έκμπεν.rn……..rnΎστερα, μετέφεραν τον Άλφγκαρ βαθύτερα μέσα στη σπηλιά του Κλιοθ κι εκεί, ήρεμα, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, του συμπεριφέρθηκαν όπως τους επέβαλλε το καθήκον τους. Του άφησαν όμως μια σπίθα ζωής μέσα του, αν και άθελα τους, γιατί πάνω στο γερασμένο και εύθραυστο σώμα του είχαν βρει το σημάδι της μάγισσας, που η μαγεία της ήταν δυνατώτερη από τη μαγεία του χρόνου, που γκρεμίζει τους βωμούς του κάθε θεού.rn………rnΣτην άλλη άκρη της σπηλιάς του Κλιοθ, ο Άλφγκαρ βγήκε στο γκρίζο φως της μέρας και είδε μπροστά του έναν λεπρό που τον περίμενε εκεί τυλιγμένος σε μια μαύρη ρόμπα. Η ρόμπα έκρυβε το πρόσωπο του, αλλά όχι και τη λάμψη των χρυσών σκουλαρικιών που κρέμονταν από τ’ αυτιά του.rnΈνα κοπάδι μικρών πουλιών σηκώθηκε από το ξερό χορτάρι γύρω από τα πόδια του και απομακρύνθηκε με πολλούς στροβιλισμούς και τιτιβίσματα. Ο Άλφγκαρ πρόσεξε πως ήταν χελιδόνια. Ένα σκουρόχρωμο φίδι έπεσε από τα σκέλια του λεπρού και χώθηκε στη σπηλιά, ενώ ο λεπρός χτυπούσε ένα μικρό καμπανάκι.rn………..»
Χρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, Αθήνα