Πηγή: το ποίημα «Η βοσκοπούλα» του Κρητικού λογοτέχνη Μπεργαδή από τη Δυτική Κρήτη (Ρέθυμνο), περί το 1600 μ.Χ. και τον πρώτο τόμο της Ποιητικής Ανθολογίας του εκδοτικού οίκου Μαλλιάρη (Αγ. Μηνά 11, Θεσσαλονίκη) από το 1976, σε εποπτεία Γ. Κ. Ζωγραφάκη και επιμέλεια Δημήτρη Σταμούλη.
«……………
Γιατί μακρά ‘πο δω ΄ναι η κατοικιά μου
Που αρμέγω καθ’ αργά τα πρόβατα μου,
Και δε μπορούμε απόψ’ εκεί να πάμε,
Μ’ ας θέσωμεν επά στα χόρτα χάμαι».
Γλυκιά μ’ απηλογάται το κοράσιο
λόγια για να χαρώ ν’ αναγαλλιάσω.
Γλυκιά και ζαχαρένια απηλογήθη
κι’ εις ‘κείνο που της είπα μ’ αποκρίθη.
Λέγει «Το φως της μέρας λιγοσταίνει
κι’ ο ήλιος, άγουρε μου, θε να πηαίνει,
της νύκτας το σκοτάδι μας σιμώνει
κι’ η κρυάδα του δάσου μας πλακώνει.
Μ’ ακολούθα μου λοιπό να πα’ να βρούμε
Εκεί κοντά το σπήλιο και σα μπούμε
να φας να πιης και να καλοκαρδίσης
σε στρώμα φτωχικόν για ν’ ακουμπήσης.
Και θέλομε χαρή και ξεφαντώσει
με τραγούδια, με ψωμί και με τη βρώσι,
κι’ ας είναι μοναχό του το κοπάδι,
κι’ ας βρίσκεται κι’ αυτό εις το λιβάδι,
κι ας είναι το κοπάδι μοναχόν του
κι’ ας χαίρεται κι αυτό για το βοσκό του.
Τα πρόβατα κι’ επίλοιπα δικά σου
ας είναι πα κοντά στα πρόβατα σου».
Με πλείσια προθυμιά κι’ οι δυο κινούμε,
το σπήλιον εσπουδάσαμε να βρούμε.
Τα χέρια ενούς τ’ άλλου μας εκρατούμεν
Και με χαρά τη στράτα πορπατούμεν.
Τη στράτα επορπατούμεν, ‘ς περβολάκι
Βρίσκω βαϊά και κόφτω ένα κλαδάκι,
κάνω γοργό πιτήδειο δαχτυλίδι
δίδω το αυτής κ’ αυτή σε μένα δίδει.
Με τα παιχνίδια επηαίναμε τη στράτα
Τα δέντρα ήτον – ε λούλουδα γεμάτα.
Τα κάλλη της αφέντρας μου επλουμούσαν,
Επέφτασι οι ανθοί κ’ επεριχούσαν.
…………»
Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
Εξάρχεια, Αθήνα