«ΜΑΥΡΟΣ ΠΥΡΓΟΣ» και μέρος IV «Ο Μάγος και η Γυάλινη Σφαίρα, Sterhen King.
Το πιο συναισθηματικό μέρος από όλα του Μαύρου Πύργου. Η Περιπλάνηση συνεχίζεται και οι αναμνήσεις αναβλύζουν. Περιγραφή του παρελθόντος αυτό το βιβλίο, το οποίο το διάβαζα τα βράδια στο Κακό Καστέλι και έκλαιγα. Κοιτάζοντάς με ο Νίκος (Πασπαλιάρης) μου έλεγε: Τι διαβάζεις; Αληθινή ιστορία είναι;
O δε, Δημήτρης, αδυνατεί να το τελειώσει λόγω της μεγάλης του συναισθηματικής φόρτισης. Πάντως είναι καταπληκτικό.
« Η Ρέα έσκυψε κοντά στην κοπέλα, άρπαξε την μακριά πλεξούδα που έπεφτε στη ράχη της και άρχισε να την γλιστρά μέσα στη χούφτα της, απολαμβάνοντας την μεταξένια απαλότητά της.
«Σούζαν» ψιθύρισε. «Με ακούς Σούζαν, θυγατέρα του Πάτρικ;»
«Ναι» Τα μάτια δεν άνοιξαν.
«Τότε πρόσεξέ με» Το φως το Φεγγαριού του Φιλιού έπεσε στο πρόσωπο της Ρέας, μετατρέποντάς το σε ασημένιο καύκαλο. «Ακου με καλά και θυμήσου. Θυμήσου στην βαθιά σπηλιά όπου δεν φτάνει ποτέ ο ξύπνιος νους σου».
…………………..
« Η Σούζαν δεν μίλησε. Παραήταν μπερδεμένη για να μιλήσει αλλά η Ολιβ έμοιαζε να ξέρει τι έλεγε, και η Σούζαν παραήταν ευγνώμων γι’ αυτό.
«Όταν στραφούν πια προς τη δύση, θα ‘χει σκοτεινιάσει. Απόψε θα μείνουμε σε ια από τις σπηλιές δίπλα στη θάλασσα, κάπου οκτώ χιλιόμετρα από δω. Είμαι κόρη ψαρά και ξέρω καλύτερα από οποιονδήποτε εκείνες τις σπηλιές» Στη σκέψη των σπηλιών όπου έπαιζε μικρή, η διάθεσή της.»
Το IV μέρος τελειώνει και ξαναγυρίζουμε στην γνωστή περιπλάνηση των 5 ηρώων μας με απώτερο σκοπό να φτάσουν στον Μαύρο Πύργο.
Και μέρος V. «Οι Λύκοι της Καλα»
«Είχαν βρει τη φωλιά (εντάξει, τη βρήκε ο Άντι, που δεν τον πείραζαν οι σφήκες, όσο μεγάλες και αν ήταν) και την έκαψαν με κηροζίνη, αλλά μπορεί και να υπήρχαν κι άλλες. Και, επίσης υπήρχαν τρύπες. Ναι, φίλε μου, κάμποσες από δαύτες και δεν μπορούσες να κάψεις τις τρύπες,ε; Όχι. Το Χωράφι του Κερατά ήταν πάνω σε έδαφος που οι παλαιοί το ονόμαζαν «χαλαρό». Έτσι είχε σχεδόν τόσες τρύπες όσες και πέτρες, άσε που είχε τουλάχιστον μία σπηλιά απ’ όπου έβγαινε αέρας που βρομούσε σαπίλα.»……………
« Και παρ’ ότι ο Μπένι ήξερε ότι ο Τζέικ κι ο Ορι θα έπρεπε να γυρίσουν στο σπίτι του Γέρου για να είναι με τον ντιν τους και το κα – τετ τους για καμιά δυο μέρες, ίσως και περισσότερες, μπορεί αργότερα ο Τζέικ να ξαναρχόταν. Είχε καλό ψάρεμα εδώ, καλό κολύμπι λίγο παραπάνω και σπηλιές όπου τα τοιχώματα έλαμπαν στο σκοτάδι και οι σαύρες έλαμπαν επίσης.»
………………
« Ο Κάλαχαν τους κοίταξε κουρασμένα. .Τα μεσάνυχτα είχαν έρθει και είχαν περάσει και μαζί τους άλλη μια μέρα, και τώρα έμεναν είκοσι δύο μέχρι τον ερχομό των Λύκων για να πάρουν τα παιδιά. Ήπιε τα τελευταία δύο δάχτυλα μηλίτη στο ποτήρι του, μόρφασε σαν να ήταν ουίσκι από καλαμπόκι και άφησε το άδειο ποτήρι. «Και τα υπόλοιπα, όπως λένε, τα ξέρετε. Ο Χέντσικ κι ο Τζέμιν με βρήκαν. Ο Χέντσικ έκλεισε το κουτί, και τότε η πόρτα έκλεισε. Και τώρα, αυτή που ήταν η Σπηλιά των Φωνών έγινε η Σπηλιά της Πόρτας»…..
Σε αυτό το βιβλίο γίνονται πάρα πολλές αναφορές σε σπηλιές, ολόκληρα κεφάλαια. Είναι αδύνατο λοιπόν, να τα γράψω όλα. Μερικά, πολύ λίγα είναι αλήθεια, αποσπάσματα μόνο έδωσα.
Ελπίζω σε κάποιους από εσάς να κίνησα την περιέργεια για τον Μαύρο Πύργο του Sterhen King.