Σε δύο σημεία (ως εκεί που έχω διαβάσει ως τώρα) υπάρχει η περιγραφή ενός θεατρικού σκηνικού το οποίο αναπαριστά μια σπηλιά στην Αίτνα:
[...] Ακούστηκαν τα τρία χτυπήματα˙ οι ταξιθέτριες, φορτωμένες με γούνα και παλτά, στη μέση της κοσμοσυρροής, προσπαθούσαν να φτάσουν στο βεστιάριο. Η κλάκα χειροκρότησε το σκηνικό, μια σπηλιά της Αίτνας σκαμμένη μέσα σ’ ένα αργυρωρυχείο, μια που οι δύο πλευρές της έλαμπαν σαν νεόκοπα νομίσματα. Στο βάθος η ατμόσφαιρα θύμιζε ηλιοβασίλεμα, έτσι όπως φώτιζε το σιδηρουργείο του Ηφαίστου. Η Άρτεμη, από τη δεύτερη κιόλας σκηνή, έκανε μια συμφωνία με το θεό να προσποιηθεί πως φεύγει ταξίδι για να αφήσει ελεύθερο το πεδίο στην Αφροδίτη και τον Άρη. [...]
[...] Έβλεπε το σκηνικό ανάποδα, λοξά: την πίσω πλευρά των τελάρων που ήταν στερεωμένα με μια στοίβα από παλιές αφίσες, έπειτα μια άκρη της σκηνής, το σπήλαιο της Αίτνας σκαμμένο μέσα σ' ένα ορυχείο αργύρου, με το σιδερουργείο του Ηφαίστου στο βάθος. Οι χαμηλωμένες τραβέρσες πυρπολούσαν με φως τις λαμαρίνες, που ήταν βαμμένες με χοντρές πινελιές. Κουίντες με γαλάζια και κόκκινα τζάμια, μέσα από μια υπολογισμένη αντίθεση, έπαιζαν το ρόλο της αναμμένης θράκας, ενώ κάτω, στο τρίτο επίπεδο, άλλες σειρές φώτων δημιουργούσαν έναν όγκο από μαύρα βράχια. [...]
Εμίλ Ζολά - Νανά
Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
ISBN 960-375-892-2