Τομ Ρόμπινς και o «ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ» εκδόσεις AQUARIUS.
Μια απίθανη ιστορία αγάπης από έναν εκκεντρικό συγγραφέα ο οποίος μας έχει δώσει κι άλλα δείγματα της λογοτεχνικής του αντικουλτούρας.
Σε αυτό το βιβλίο η σπηλιά δεν παρουσιάζεται σαν τόπος που κρύβει το κακό, αλλά σαν ένα μέρος που απλά μπορείς να … κρυφτείς.
«Για μεσημέρι έφαγε παπάγια πα πα ή μάνγκο μα μα, ή κάποιο άλλο φρούτο φρου φρου, γεμάτο ώριμα τροπικά φωνήεντα. Στα θερμά κλίματα, το Α είναι σαν να σου χαρίζει σκιά, το Ο είναι σαν η τρύπα από όπου ρουφάς τους χυμούς, το Υ είναι σαν το βέλος που σου δείχνει κάποια σπηλιά να πάς να κρυφτείς. Το Α στέκεται σαν τον αθλητή του σερφ με τα πόδια ορθάνοιχτα πάνω στη σανίδα του, το Ο κρέμεται σαν εσπεριδοειδές από κλαδί, το Υ σαν το χορευτή του χούλα χουπ με τα χέρια σηκωμένα ψηλά, όσο για το Ι και το Ε μιμούνται τις φωνές των πιθήκων και εξωτικών πουλιών απ’ τις οποίες προέρχονται. Τα σύμφωνα σαν τους ασπριδερούς ανθρώπους δεν ευδοκιμούν σε τροπικά κλίματα. Τα φωνήεντα είναι φτιαγμένα για το αραλίκι των νότιων, ενώ τα σύμφωνα για την ταχύτητα των βόρειων. Γι’ αυτό και οι ιθαγενείς χορεύουν μπΟΥγκι – μπΟΥγκι ενώ τ’ αφεντικά τους χορεύουν βαΛΣ.
…………………
Την άλλη μέρα ο Μπέρναντ κατάφερε να βρει τη Λη – Τσέρι στο τηλέφωνο. Του είπε πως η Βασίλισσα Τίλλι ήταν απαρηγόρητη. Δεν επρόκειτο να τον ξανακαλέσουν. «Κάτι πρέπει να σκεφτείς».
«Κιόλας το σκέφτηκα. Πάμε να ζήσουμε σε μια τσιγγάνικη σπηλιά σ’ ένα νησί στ’ ανοιχτά του Παναμά. Θα σου παίζω φυσαρμόνικα και θα σου δένω τα μαλλιά με φύλλα κόκας.»