Προτεινω να αφησουμε να λόγια και να αρχισουμε πραξεις δημιουργιας Γι' αυτο λοιπον προτεινω να δημιουργηθει άμεσα ενας χωρος στο site η στο φορουμ οπου θα φαινονται οι αναγκες για προσφορά και οι δυνατότητες του καθενα για να προσφέρει ότι μπορεί.
Π.Χ εγω για αρχή προσφερω το διαμερισμα μου στην Μεγαλόπολη για άμεση φιλοξενια πυρόπληκτων προσφύγων
Επειδη εχει χαθει ο ελεγχος πρεπει να προσφερουμε οτι μπορουμε τωρα.
Ισως πρεπει να κινητοποιηθουμε σαν οργανωση που λεγεται σπηλαιοδιασωση και να δωσουμε το παρων στην πολιτικη προστασια και οπου μας φωναξει......Δεν ξερω τι άλλο.
ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΠΕΛΕΟ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ ΠΟΣΟ ΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΧΩΡΙΑ Η ΣΕ ΠΛΗΓΕΝΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ.
S
stef
elena
Προτείνω να συγκεντρώσουμε όλοι ρούχα, τρόφιμα κλπ και να τα πάμε οι ίδιοι εκεί (όχι όλοι... 2-3 άτομα) και να τα παραδώσουμε στους ανθρώπους που τα χρειάζονται... Έτσι θα είμαστε σίγουροι ότι θα φτάσουν στα σωστά χέρια και ότι δεν θα χαθούν στο δρόμο.
Θα μπορούσε κάποιος σύλλογος να συντονίσει την προσπάθεια; Να συγκετρωθούν στα γραφεία του/των συλλόγων και από εκεί να μεταφερθούν στην Ηλεία και στην Αρκαδία ή όπου αλλού χρειάζονται.
Θα μπορούσε η Σπηλαιδιάσωση (όπως αναφέρει ο stef) να αναλάβει κάτι τέτοιο;
Θα μπορούσε κάποιος σύλλογος να συντονίσει την προσπάθεια; Να συγκετρωθούν στα γραφεία του/των συλλόγων και από εκεί να μεταφερθούν στην Ηλεία και στην Αρκαδία ή όπου αλλού χρειάζονται.
Θα μπορούσε η Σπηλαιδιάσωση (όπως αναφέρει ο stef) να αναλάβει κάτι τέτοιο;
M
MALAMA KATERINA
Πολύ καλή ιδέα. Θέλει λίγη οργάνωση αλλά κυρίως όρεξη. Εγώ προτίθεμαι να είμαι μία από αυτούς που θα πάνε στις περιοχές που "πονάνε" και μάλλον θα πονάνε για πολύ καιρό.
H
haris
Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε πήγαμε(*) στο δήμο Σκιλλούντος (έδρα Κρέστενα) του Νομού Ηλείας για να δώσουμε πράγματα που μαζέψαμε. Συναντηθήκαμε αρχικά με δήμαρχο. Μας μίλησε για τα προβλήματα της περιοχής, για την περηφάνεια των ανθρώπων και για τον πλούτο του τόπου, γεγονός που αντιληφθήκαμε περνώντας από χωριά που δεν πλησίασε η φωτιά. Μας υπέδειξε το χωριό Πλατιάνα ως το πιο χτυπημένο από τις φωτιές του καλοκαιριού (στο Δήμο Σκιλλούντος).
Στα Κρέστενα πήγαμε μέσω Τρίπολης και γυρίσαμε από Πύργο - Πάτρα κλπ. Η πρώτη επαφή με τα καμμένα ήταν κοντά στην Κόρινθο. Εκεί το καμμένο δάσος ήταν σαν καφετί μπάλωμα στα υπόλοιπα πράσινα βουνά. Στη συνέχεια όμως και πλησιάζοντας στο Νομό Ηλείας το τοπίο άλλαζε εντελώς. Το καμμένο δάσος σε όλες τις αποχρώσεις, περιοχές που απλά η θερμοκρασία "έκαψε" τα δέντρα, μέχρι βουνοπλαγιές με κατάμαυρους όρθιους κορμούς, ελάτων πιθανώς. Το τοπίο μου θύμισε κάποια εικόνα από τον παγωμένο Βορρά με δέντρα κορμούς, χωρίς φύλλα. Με τη διαφορά ότι εκεί το έδαφος ήταν λευκό από το χιόνι, ενώ εδώ ήταν κατάμαυρο, χωρίς ίχνος υπερβολής. Αυτό ήταν το πρώτο σοκ και για μένα αναμενόμενο, έχω ξαναδεί καμμένη γη και ξέρω ότι η θέα πάντα με σοκάρει.
Το δεύτερο και μεγαλύτερο σοκ ήταν στην Πλατιάνα. Περίμενα ότι θα μας υποδεχόταν απλά ο Πρόεδρος του χωριού, θα μεταφέραμε τα πράγματα σε κάποιο κοινοτικό χώρο και θα συζητάγαμε. Αντί αυτού άτομα από όλες τις ηλικίες μας περίμεναν, μας χαιρετούσαν, μας έλεγαν για τον πόνο τους, για την συμφορά τους. Άνθρωποι που εκκένωσαν το χωριό τους στη διάρκεια των πυρκαγιών, σώθηκαν τα σπίτια τους από τη φωτιά, αλλά τώρα κατάμαυρο το βουνό στέκει απειλητικό από πάνω τους. Όποιος έχει επισκεφτεί την Πλατιάνα το ξέρει το βουνό δίπλα στο χωριό. Οι βροχές τούς κρατούν στο πόδι. Πράγματι, το Σάββατο το απόγευμα που ξεκίνησε ένα ψιλόβροχο, όλοι οι δημόσιοι φορείς ήταν σε επιφυλακή.
Τελειώνοντας θέλω να πω ότι αν εξακολουθεί να υπάρχει η σκέψη να πάμε, ανάγκες εξακολουθούν να υπάρχουν. Από συνομιλίες μας είπαν ότι οτιδήποτε είναι ευπρόσδεκτο, από ρουχισμό μέχρι τετράδια για τα παιδιά τους και φαγώσιμα είδη.
Κι ένα απόσπασμα από Το σπίτι με τα εφτά αετώματα (Nathaniel Hawtho
e):
...ότι μαζί με το σπόρο της καθαρά πρόσκαιρης σοδειάς, που οι θνητοί ονομάζουν συμφέρον, σπέρνουν αναπόφευκτα και τα βλαστάρια μιας πιο ανθεκτικής βλάστησης, που μπορεί να ρίξει την απειλητική σκιά της στους απογόνους τους.
(*) με το συνδυασμό που εκπροσωπώ στο δήμο
Στα Κρέστενα πήγαμε μέσω Τρίπολης και γυρίσαμε από Πύργο - Πάτρα κλπ. Η πρώτη επαφή με τα καμμένα ήταν κοντά στην Κόρινθο. Εκεί το καμμένο δάσος ήταν σαν καφετί μπάλωμα στα υπόλοιπα πράσινα βουνά. Στη συνέχεια όμως και πλησιάζοντας στο Νομό Ηλείας το τοπίο άλλαζε εντελώς. Το καμμένο δάσος σε όλες τις αποχρώσεις, περιοχές που απλά η θερμοκρασία "έκαψε" τα δέντρα, μέχρι βουνοπλαγιές με κατάμαυρους όρθιους κορμούς, ελάτων πιθανώς. Το τοπίο μου θύμισε κάποια εικόνα από τον παγωμένο Βορρά με δέντρα κορμούς, χωρίς φύλλα. Με τη διαφορά ότι εκεί το έδαφος ήταν λευκό από το χιόνι, ενώ εδώ ήταν κατάμαυρο, χωρίς ίχνος υπερβολής. Αυτό ήταν το πρώτο σοκ και για μένα αναμενόμενο, έχω ξαναδεί καμμένη γη και ξέρω ότι η θέα πάντα με σοκάρει.
Το δεύτερο και μεγαλύτερο σοκ ήταν στην Πλατιάνα. Περίμενα ότι θα μας υποδεχόταν απλά ο Πρόεδρος του χωριού, θα μεταφέραμε τα πράγματα σε κάποιο κοινοτικό χώρο και θα συζητάγαμε. Αντί αυτού άτομα από όλες τις ηλικίες μας περίμεναν, μας χαιρετούσαν, μας έλεγαν για τον πόνο τους, για την συμφορά τους. Άνθρωποι που εκκένωσαν το χωριό τους στη διάρκεια των πυρκαγιών, σώθηκαν τα σπίτια τους από τη φωτιά, αλλά τώρα κατάμαυρο το βουνό στέκει απειλητικό από πάνω τους. Όποιος έχει επισκεφτεί την Πλατιάνα το ξέρει το βουνό δίπλα στο χωριό. Οι βροχές τούς κρατούν στο πόδι. Πράγματι, το Σάββατο το απόγευμα που ξεκίνησε ένα ψιλόβροχο, όλοι οι δημόσιοι φορείς ήταν σε επιφυλακή.
Τελειώνοντας θέλω να πω ότι αν εξακολουθεί να υπάρχει η σκέψη να πάμε, ανάγκες εξακολουθούν να υπάρχουν. Από συνομιλίες μας είπαν ότι οτιδήποτε είναι ευπρόσδεκτο, από ρουχισμό μέχρι τετράδια για τα παιδιά τους και φαγώσιμα είδη.
Κι ένα απόσπασμα από Το σπίτι με τα εφτά αετώματα (Nathaniel Hawtho
e):
...ότι μαζί με το σπόρο της καθαρά πρόσκαιρης σοδειάς, που οι θνητοί ονομάζουν συμφέρον, σπέρνουν αναπόφευκτα και τα βλαστάρια μιας πιο ανθεκτικής βλάστησης, που μπορεί να ρίξει την απειλητική σκιά της στους απογόνους τους.
(*) με το συνδυασμό που εκπροσωπώ στο δήμο