Ποίημα για την Σελινίτσα

Το παρακάτω ποίημα είναι γραμμένο από τον αδερφό μου, Σταύρο Τριανταφύλλου-Ποιητή, ο οποίος μοιράστηκε με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο την εμπειρία της επίσκεψης στη Σελινίτσα μαζί μας.

Σελινίτσα

Μπήκα εχτές στη Σελινίτσα
κι έμοιαζε μάρσιπος της γης.
Κι είπα «ψυχή, βρήκες φωλίτσα
σα νυχτερίδα να κρυφτείς».

Μέσα στη λάσπη και την πάχνη
τρέχει η ψυχή μου να χαθεί,
σα δολιχόποδο που ψάχνει
μεσ’το σκοτάδι να τραφεί.

Τα φώτα σβήσαν και σιωπήσαν,
όλοι σταθήκαν αδρανείς.
Μοιάζαμε αγέννητοι και ίσα
που δεν ανέπνεε κανείς.

Σαν τον τυφλό μες στο σκοτάδι,
βλέπεις το νόημα της ζωής.
Πέφτουν σταγόνες, ο ήχος λάδι,
ευγνωμοσύνη να νυφθείς.

Γιατί στις πέτρες και την πάχνη
κρύβονται οι ρίζες των βουνών
και μεσ’το χώμα και τη λάσπη,
βρίσκεις τα ίχνη των Θεών.

Μπήκα εχτές στη Σελινίτσα
στο «καταφύγγι» της ψυχής.
Κι έμοιαζε πέτρινη αγκαλίτσα,
καρδιά μου για να ζεσταθείς.

Μιας και βρίσκω ούτως ή άλλως τον Σταύρο πολύ καλό στο γράψιμο,
προτείνω να τον αφήσουμε καμιά βδομάδα σε σπηλιά να δούμε το αριστουργηματικό αποτέλεσμα

(ας μου επιρτραπούν τα κεφαλαία!):

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ! ! !

Απλά "κορυφαίο"

Κοιταξτε σε τι λαβυρινθους μας βαζει η σπηλαιολογια.......
Εκει που ξεκινησαμε για να ξαμολησουμε τα πρωτογονα ενστικτα μας αυτη μας οδηγει παλι σε λιμανια πολιτισμου.
Ισως εκει να βρισκεται το μυστικο της αναζήτησης μας.