Εξωτερική εικόνα στο αρχικό post: http://upload6.postimage.org/473161/larryniven.jpg
rn«………………rnΗ μαγεία τον εξυπηρετούσε καλύτερα από τα τρόφιμα κι άλλωστε ο Αραν μπορούσε να βρει να φάει μόνος του όταν ταξίδευε τη νύχτα.rnΈφτασε τη σπηλιά του Γητευτή λίγο μετά το ηλιοβασίλεμμα. Του είχαν πει πώς να χρησιμοποιήσει τη μαγεία του για να ξεπεράσει τις άμυνες του Γητευτή. Η μαγεία αυτή απαιτούσε φωνή και χέρια, γι αυτό κι ο Αραν ήταν αναγκασμένος να διατηρεί το ανθρώπινο σχήμα του. Αυτό τον έκανε διπλά νευρικό.rnΜε την ανατολή του φεγγαριού, έψαλλε τα λόγια που του είχαν μάθει, κι έπειτα, έβγαλε μια ζωντανή νυχτερίδα από το δισάκι του και την πέταξε ευγενικά μέσα από την προστατευμένη είσοδο της σπηλιάς.rnΗ νυχτερίδα διαλύθηκε ψεκάζοντας τον αέρα με λεπτές σταγόνες αίματος. Το στομάχι του Αραν ανακατεύτητκε. Σχεδόν το έβαλε στα πόδια, αλλά τελικά κατανίκησε το φόβο του και με λίγη προσπάθεια κατάφερε να περάσει ανάμεσα στα κάγγελα της εισόδου.rnΑυτοί που τον είχαν στείλει, του είχαν κάνει επανειλημμένα το σχεδιάγραμμα της σπηλιάς. Θα μπορούσε να βρει το δρόμο του με κλειστά μάτια. Βέβαια θα προτιμούσε το σκοτάδι από το γαλαζωπό φως που τρεμόπαιζε στη μέση της σπηλιάς, που του θύμιζε παγιδευμένη αστραπή.rn………………………rnΟ Γητευτής κοίταξε προσεκτικά τα μάτια του Αραν:rnΉ, μπορεί να σκέφτηκε πως ένας λυκάνθρωπος θα είχε περισσότερες πιθανότητες εναντίον μου. Θα ήθελα να σε προειδοποιήσω, με την ευκαιρία, πως τα σκοινιά περιέχουν ασημένιο σύρμα και γι' αυτό καλά θα έκανες να παραμείνεις άνθρωπος για την ώρα".rnΉξερες πως θα ερχόμουν;" ψυθίρισε τελικά ο Αραν.rn"Από αρκετό καιρό. Δεν πέρασε από το μυαλό σου ότι διαθέτω κι εγώ μαντικές δυνάμεις και διόραση; Το σκέφτηκε, ασφαλώς, ο αφέντης σου, και γι' αυτό έστησε μια μαγική προστασία γύρω σου, μια κινούμενη περιοχή την οποία η διόρασή μου δεν μπορούσε να διαπεράσει".rn"Τότε, τί πήγε στραβά;" ξαναρώτησε ο Αραν.rn"Εντόπισα αυτή τη νεκρή περιοχή, ηλίθιε. Δεν μπορούσα να δω τί ήταν αυτό που έμπαινε στη σπηλιά μου, αλλά μπορούσα να κοιτάξω γύρω του. Ακολούθησα την πορεία σου μέσα στη σπηλιά, μια πορεία αρκετά ευθεία. Κατάλαβα τί ζητούσες. Ύστερα, ήταν και τα χνάρια που άφηνες πίσω σου. Περίμενες να σηκωθεί το φεγγάρι αντί να μπεις αμέσως μόλις έπεσε το σούρουπο. Και μάλιστα, τη νύχτα της πανσέληνου, ανάμεσα στα άλλα. Πάντως, αν εξαιρέσει κανείς όλα αυτά, δεν ήταν κι άσχημη σαν προσπάθεια. Ήταν πολύ έξυπνο να στείλουν έναν λυκάνθρωπο. Χρειαζόταν ένας αδύνατος νεαρός για να περάσειrn………………………rnΟυρλιάζοντας, ο Άραν ξαναγύρισε και στράφηκε πάλι νότια. Η οροσειρά Νιλντίς, η ραχοκοκκαλιά μιας ολόκληρης ηπείρου, υψώθηκε μπροστά του καθώς συνέχιζε το δρόμο του. Πέρα από την οροσειρά βρισκόταν η θάλασσα και τα πλοία που θα μπορούσαν να τον μεταφέρουν πίσω στην πατρίδα του μαζί με όλα όσα είχε μάθει από τον Γητευτή. Ίσως ο επόμενος κλέφτης να στεκόταν πιο τυχερός...rnΈτσι έφτασε στο Φαράγγι του Χρίβιμ. Κάποτε, αυτή η οροσειρά ήταν ένα τρομερό εμπόδιο για το εμπόριο. Χίλια χρόνια, όμως, πριν, ένας μάγος του Ρινίλντισεν είχε κάνει μια εντυπωσιακή μαγγανεία. Η οροσειρά είχε ανοίξει, σαν κοψίδι που το χτυπάει το χασαπομάχαιρο.rnΤο Φαράγγι του Χρίβιμ κατέβαινε ομαλά προς τη θάλασσα, ανάμεσα σε πέτρινα τοιχώματα τόσο λεία ώστε γυάλιζαν στο φως του ήλιου.rnΚατά διαστήματα έπρεπε να γίνονται εκστρατείες εκκαθάρισης ενάντια στους ληστές του Φαραγγιού. Αυτό, με κάθε χρόνο που περνούσε, γινόταν όλο και πιο δύσκολο γιατί τα ξόρκια ενάντια τους δεν έπιαναν πια τόσο καλά και έπρεπε να χρησιμοποιούνται άνδρες και σπαθιά.rnΗ μόνη παρηγοριά ήταν πως είχαν εξαφανιστεί και οι επικίνδυνοι βουνίσιοι δράκοι.rn Ο Άραν σταμάτησε στην είσοδο του φαραγγιού. Κάθησε πάνω στις φτέρνες του και συλλογίστηκε.rnΟ Γητευτής μπορεί να του είχε πει ψέματα. Μπορεί να είχε θεωρήσει αστείο να στείλει τον Άραν όλο το δύσκολο δρόμο πάνω από τα βουνά.rnΥπήρχαν, όμως, και τα κόκκαλα των δράκων. Εκεί όπου απουσίαζε η μαγεία, οι δράκοι πέθαιναν. Και τα κόκκαλα ορθώνονταν γύρω του, τεράστια και ερπετοειδή. Είχαν γίνει ένα με τα βράχια του φαραγγιού και φάνταζαν σαν απολιθώματα εκατομμυρίων ετών.rnΣτο δρόμο του για τη σπηλιά του Γητευτή, ο Άραν είχε περάσει το φαράγγι με τη μορφή του λύκου. Αν το Φαράγγι του Χρίβιν ήταν νεκρό από πλευράς μαγείας, τότε θα έπρεπε να είχε άθελα του μεταμορφωθεί και πάλι σε άνθρωπο. Ή, μήπως, θα του ήταν αδύνατον πλέον να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο;rn"Μπορώ, όμως, να το διασχίσω με τη μορφή του λύκου", σκέφτηκε ο Άραν. "Ετσι δεν θα υπάρχει άλλος τρόπος να σκοτωθώ παρά μόνο από ασήμι ή πλατίνα. Το γυάλινο μαχαίρι θα με πονέσει, αλλά...Να πάρει! Μήπως και το ότι είμαι άτρωτος οφείλεται στη μαγεία; Αν η μαγεία δεν πιάνει μέσα στο φαράγγι;.." Ρίγησε.rn……………………»
Χρήστος Δ. ΤσατσαρώνηςrnΕξάρχεια, Αθήνα