«Το πέρασμα κάτω από τα βουνά»
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Στήβεν Κινγκ «Ο Μαύρος Πύργος Ι, Ο τελευταίος Πιστολέρο» (Stephen King, “The Dark Tower I – The Gunslinger”, 1982, 2003), μετάφραση Μιχάλη Μακρόπουλου, Β’ έκδοση, Μάιος 2004, Εκδόσεις “Bell”, Χαρλένικ Ελλάς Εκδοτική ΑΒΕΕ, Ιπποκράτους 57, 10680 Αθήνα, Τηλ. 210 3609438, ISBN 960-620-462-6.
«……..
Ο πιστολέρο άρχισε να σκαρφαλώνει, κι ύστερα από μια στιγμή ο Τζέικ τον ακολούθησε. Μαζί σκαρφάλωσαν στα γκρεμισμένα βράχια δίπλα στον παγερό καταρράκτη, στάθηκαν όπου έστεκε προηγουμένως ο μαυροντυμένος άντρας και μπήκαν εκεί όπου είχε χαθεί. Η σκοτεινιά τους κατάπιε.
……………………
Το αγόρι δε μίλησε. Δεν είχε πει λέξη από τότε που άφησαν το ηλιόφως. Ο πιστολέρο από την άλλη, μιλούσε ακατάπαυστα για να γεμίζει τη σιωπή. Δεν είχε κοιτάξει πίσω το φως καθώς βυθίζονταν στον τόπο κάτω από τα βουνά, όμως το αγόρι το είχε κάνει. Ο πιστολέρο είχε δει τη μέρα να σβήνει στο μαλακό καθρέφτη του μάγουλου του Τζέικ, που πρώτα ήταν αχνό, ρόδινο, ύστερα γαλακτερά διαφώτιστο, έπειτα ωχρό ασημί και τελικά έσβησε σιγά σιγά μαζί με το στερνό φως του σούρουπου και χάθηκε στη σκοτεινιά. Ο πιστολέρο είχε ανάψει έναν πυρσό για να βλέπουν.
Τελικά κατασκήνωσαν. Κανένας αντίλαλος του μαυροντυμένου άντρα δεν έφτανε ως τ΄ αυτιά τους. Ίσως είχε σταματήσει κι εκείνος για να ξαποστάσει, ή μπορεί να συνέχιζε αθόρυβα και δίχως φως μέσα από κατασκότεινες αίθουσες.
…………………..
Ο πιστολέρο είχε σχεδόν χάσει την αίσθηση του χρόνου στη μονότονη απεραντοσύνη της ερήμου, και την έχασε εντελώς εδώ, σ’ αυτό το αφώτιστο πέρασμα κάτω από τα βουνά. Κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να μαντέψει την ώρα και η έννοια του χρόνου είχε χάσει τη σημασία της, την είχε απαρνηθεί. Κατά κάποιον τρόπο, βρίσκονταν έξω από το χρόνο. Μία μέρα μπορεί να ήταν ολόκληρη βδομάδα και μια βδομάδα μπορεί να ήταν μία μέρα όλη κι όλη. Βάδιζαν, κοιμούνταν κι έτρωγαν φτωχά γεύματα που άφηναν ανικανοποίητο το στομάχι τους. Ο μοναδικός τους σύντροφος ήταν μια σταθερή βοή ορμητικού νερού που έσκαβε το δρόμο του μέσα στο βράχο. Το ακολουθούσαν κι έπιναν από τον σκεπασμένο με ορυκτό αλάτι, λειασμένο πυθμένα του, ελπίζοντας να μην υπήρχε τίποτε μέσα του που θα τους αρρώσταινε ή θα τους σκότωνε. Κάπου κάπου ο πιστολέρο νόμιζε πως έβλεπε φευγαλέα φώτα κάτω από την επιφάνεια του, που θύμιζαν τη φωτοβολία των σηπόμενων κουφαριών στα κοιμητήρια, αλλά φανταζόταν πως δεν ήταν παρά πλάσματα του νου του, που δεν είχε ξεχάσει το φως. Παρ’ όλα αυτά, προειδοποίησε το αγόρι να μη βάζει τα πόδια του στο νερό.
Η πυξίδα μέσα στο κεφάλι του τους οδηγούσε σταθερά.
Το μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι (γιατί ήταν μονοπάτι – ομαλό και λίγο κοίλο) οδηγούσε πάντα προς τα πάνω, προς την πηγή του ποταμού.
…………………….
Την τρίτη φορά που σταμάτησαν για να ξαποστάσουν, και προτού κοιμηθούν, το αγόρι απομακρύνθηκε λιγάκι. Ο πιστολέρο άκουγε τα χαλίκια να κροταλίζουν σιγανά κάτω από τα πόδια του καθώς ο Τζέικ κινούνταν επιφυλακτικά.
«Πρόσεχε», είπε. «Δε βλέπεις πού πατάς».
…………………….
Η σιωπή ήταν βαθιά. Ο Ρόλαντ άκουγε τα ζωτικά όργανα του να δουλεύουν μες στο κορμί του, το νερό να στάζει, και τίποτ’ άλλο.
…………………….
Όμως δεν είχε ταξιδέψει ποτέ ξανά όπως τώρα, με τον αέρα, τη σκοτεινιά, τον τρόμο να τον περιτυλίγουν, με τη βοή του ποταμού σαν γελαστή βραχνή φωνή, σαν τη φωνή του μαυροντυμένου άντρα.
……………………..
Υπήρχε ένα φως μπροστά, μια λάμψη τόσο αμυδρή και παράξενη που στην αρχή τους φάνηκε πως ήταν ένα εντελώς καινούριο στοιχείο, μήτε γη, μήτε αέρας, μήτε φωτιά ή νερό. Δεν είχε χρώμα και το διέκριναν μονάχα γιατί τα χέρια και τα πρόσωπα τους είχαν αποκτήσει μια πρωτόγνωρη ευαισθησία στη σκοτεινιά. Τα μάτια τους είχαν γίνει τόσο φωτοευαίσθητα που διέκριναν τη λάμψη εφτά οχτώ χιλιόμετρα προτού να φτάσουν στην πηγή της.
«Το τέλος», είπε σφιγμένα το αγόρι. «Είναι το τέλος».
……………………..
Η βοή του ποταμού είχε δυναμώσει πολύ, γεμίζοντας βροντερή και ασταμάτητη ακόμη και τα όνειρα τους.
……………………..
Και η βοή του ποταμού ολοένα ζύγωνε, δυνάμωνε.
……………………..
Ο βίαιος ήχος του ποταμού έφτανε ως τ’ αυτιά τους πολλαπλασιασμένος από το φυσικό ηχείο του βράχου που τους περιέβαλλε.
……………………...
Και παραπέρα, απίστευτα μακριά, φαινόταν μια τόση δα φωτεινή κουκκίδα, που δεν ήταν μήτε φωσφορισμός μήτε φθορισμός, αλλά το αληθινό φως της μέρας.
……………………...
Η βοή του ποταμού ήταν σταθερή, δυνατή. Ερχόταν από κάτω κι από μπροστά. Ξάφνου η τεχνητή λάμψη από την υγρή πέτρα έδειχνε αποκρουστική. Για πρώτη φορά ο πιστολέρο ένιωσε κλειστοφοβία, να τον σφίγγει σα χέρι. Και η παρόρμηση να βγει έξω, να ελευθερωθεί από τούτο τον τάφο όπου είχε βρεθεί ζωντανός ήταν σχεδόν ακατανίκητη.
………………………
Ο πιστολέρο τον ακολούθησε πάνω από το βάραθρο, έτοιμος να τον πιάσει αν ο Τζέικ στραβοπατούσε.
………………………
Στην αρχή η φωτεινή κουκκίδα έδειχνε σταθερή, μοιάζοντας να τους κοροϊδεύει, ακόμη και ν’ απομακρύνεται ακριβώς με την ίδια ταχύτητα που την πλησίαζαν (αυτό κι αν θα ‘ταν θαυμαστό μαγικό τέχνασμα) αλλά σταδιακά ο πιστολέρο κατάλαβε πως φάρδαινε και γινόταν πιο ευδιάκριτη.
………………………
Ο πιστολέρο δρασκέλισε το κενό. Ένα μεγάλο βήμα ήταν αρκετό. Ένα γιγάντιο βήμα. Μητέρα μπορώ; Ναι, μπορείς.
………………………
Είχε τα μάτια του καρφωμένα στο ηλιόφως.
Η λάμψη είχε χρώμα τώρα – γαλάζιο – και, καθώς τη ζύγωναν, γινόταν απαλότερη, σβήνοντας την ακτινοβολία από τα απολιθώματα. Πενήντα μέτρα, εκατό ακόμη να διανύσουν; Δε μπορούσε να υπολογίσει.
…………………….
Όταν σήκωσε ξανά τα μάτια, η λάμψη μπροστά είχε γίνει τρύπα, και δεν ήταν απλώς φως αλλά έξοδος. Είχαν φτάσει σχεδόν. Τριάντα μέτρα, ναι. Όχι περισσότερα. Τριάντα μέτρα όλα κι όλα.
…………………….
Ο Ρόλαντ τραβιόταν προς τα πάνω, στο φως, στο αεράκι και στην πραγματικότητα ενός καινούριου κόσμου…..ανέβηκε τραβώντας το κορμί του μέσα από το άνοιγμα και βγαίνοντας στη βραχώδη πλαγιά που κατηφόριζε σε μια καταπράσινη πεδιάδα….βάδισε αργά, παραπαίοντας.
…………………….».
Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
Εξάρχεια, Αθήνα