04 Apr 2011, 21:44 · Topic 996 · Post 4841
Ναι ξέρω, το "Διπλοτάφκι" (-400μ) δεν είναι στα Λευκά Όρη... Είναι στον Ψηλορείτη.
Και επειδή κάνουν αποστολή εκεί μέλη του ΣΠΟΚ, μου ζήτησαν μερικά στοιχεία και τους τα έστειλα...
Τα επισυνάπτω εδώ μήπως και τα χρειαστεί και κανένας άλλος...
DIPLOTAFKI.pdf
Επίσης βρήκα ένα κείμενο που είχα γράψει το 1994 λίγο μετά ή κατα την διάρκεια της αποστολής "Tafki 1994" κατά την διάρκεια της οποίας εξερευνήθηκε το "Διπλοτάφκι' μέχρι το σημερινό του βάθος. Το παραθέτω όπως το βρήκα - με αρκετά ορθογραφικά - στο αρχείο μου (το είχα γράψει τότε σε ένα XT 8086 υπολογιστή σε DOS και με την χρήση του PW ως κειμενογράφου...)
Εκκρεμεί το να σκανάρω και να ανεβάσω τις δύο εκθέσεις των αποστολών εξερεύνησης (στα Γαλλικά...)
Και επειδή κάνουν αποστολή εκεί μέλη του ΣΠΟΚ, μου ζήτησαν μερικά στοιχεία και τους τα έστειλα...
Τα επισυνάπτω εδώ μήπως και τα χρειαστεί και κανένας άλλος...
DIPLOTAFKI.pdf
Επίσης βρήκα ένα κείμενο που είχα γράψει το 1994 λίγο μετά ή κατα την διάρκεια της αποστολής "Tafki 1994" κατά την διάρκεια της οποίας εξερευνήθηκε το "Διπλοτάφκι' μέχρι το σημερινό του βάθος. Το παραθέτω όπως το βρήκα - με αρκετά ορθογραφικά - στο αρχείο μου (το είχα γράψει τότε σε ένα XT 8086 υπολογιστή σε DOS και με την χρήση του PW ως κειμενογράφου...)
Το χρονικό της αποστολής Τάφκι '94
Τετάρτη 20 Ιουλίου 1994. 6.20 ΑΜ. Εκείνη την Τετάρτη το ξυπνητήρη χτύπησε πολύ νωρίς. Το έκλεισα νυσταγμένος και έκανα μια προσπάθεια να σηκωθώ. Ενοιωθα αρκετά κουρασμένος. Το προηγούμενο βράδυ είχα καθυστερήση να κοιμηθώ. Ο σπηλαιολογικός και φωτογραφικός μου εξοπλισμός, έπρεπε να συγκεντρωθεί και να έλενχθεί σχολάστικά. Ενα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς όταν αρχίζει την εκπαίδευση στην κάθετη σπηλαιολογία είναι ότι "το πρώτο λάθος στο σκοινί είναι (συνήθως) και το τελευταίο". Ετσι έξέτασα για άλλη μια φορά της ζώνες,τους υμάντες, τους κρίκους, το φωτιστικό ασετυλύνης...Στην συνέχεια είχα τοποθετήση τον εξοπλισμό και όλα τα άπαραίτητα για την διαμονή μου στο βουνό, σε σακίδια. Χώρισα τα πράγματα έτσι ώστε να τα μεταφέρω στην βασική κατασκήνωση με σειρά ανάλογη της χρησιμότητας τους. Δυστυχώς το μεταφορικό μου μέσο, όντως μοτοσυκλέτα διπλής χρήσης, δεν ήταν στην προκειμένη περίπτωση ότι πιό κατάλληλο... ..."Μεγάλη μέρα!" σκέφτηκα και βάζοντας εμπρός το TDR, ξεκινησα. Σε λίγα λεπτά ήμουν έξω από το θορυβώδες και διαρκώς ανήσυχο Ηράκλειο. Πέρασα για μία ακόμη φορα ανάμεσα από τους αρχυρόχροους ελαιώνες της Τυλίσου και το επιβλητικό Γωνιανό φαράγγι. Ημουν φορτωμένος μέχρι τον λαιμό και δυσκολευόμουν να οδηγήσω. Παρόλα αυτά απολαμβανα την διαδρομή τόσο όσο την έχω απολάυση λίγες φορές. Επρόκειτο να συναντήσω στα Ανώγεια τον Τhierry και την Μanon που είχα να τους δω από το προηγούμενο καλοκαίρι. Τους είχα γνωρίσει κατα την διάρκεια της αποστολής "Prota i fili,93". Είχαμε πάει τότε μαζί, σε πολλά εξερευνημένα και ανεξερεύνητα βάραθρα. Είχαμε μάλιστα εξερευνήση και χαρτογραφήση μαζί κάποια ανεξερεύνητα τμήματα του "Ταύκου στα Πετραδολάκια" ,του βαθύτερου βαράθρου στην Ελλάδα. Ο Thierry ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της αποστολής "Petrazolakia 90" που πραγματοποίησε το 1990 η Γαλλική σπηλαιολογική ομάδα G.R.E.S.PA.. Κατά την διάρκεια της αποστολής αυτής είχε προσπελαστεί το βαθύτερο σημείο του βαραθρου Πετραδολάκια στο οποίο αξιζει να σημειωθεί οτί έχουν πάει μέχρι στιγμής μόνο τρεις άνθρωποι στον κόσμο: Olivier NERRAND, Philippe BRUNET (δύτης) και ο Τhierry (Thierry MONGES). Επίσης είχαμε εντοπίση το "Διπλοτάφκι" το οποίο είχε προσπελαστεί μέ δυσκολίες μέχρι τα 330m βάθος περίπου. Σε αυτό το βάθος ξεκινούσε ένας ιδιαίτερα στενός μέανδρος στον οποίο οι Γάλλοι συνάδελφοι είχαν σταματήση επειδή ήταν καιρός τοτε να επιστρέψουν στην Γαλλία. Ετσι το ράντεβού με το Διπλοταύκι ορίστηκε να γίνει τον Ιούλιο του 1994 κατα την δίαρκεια δηλαδή της Γαλλο-ελληνικής αποστολής "Τάφκοι 94". Περνώντας τον Σκλαβόκαμπο και το φιλόξενο χωριό Γωνιές μπήκα στον νομό Ρεθύμνης. Σε λίγο άρχισα να βλέπω την κορυφή του βουνού, σήμα κατατεθέν της Κρήτης, του Ψηλορείτη καθώς και τα πρώτα σπίτια του χωριού των Ανωγείων. Ασυναίσθητα άρχισα να επιταχύνω ανυπόμονα. Σε λίγη ώρα βρισκόμουν στην πανέμορφη πλατία του Αη Γιώργη οπού θα έπινα τον καθιερομένο πρωινό καφέ μαζί με τον πολύ καλό μου φίλο στα Ανώγια , τον ************.
Ο ****** είναι ο υδραυλικός ********. Είναι μέλος της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας στο Τμήμα Κρήτης στις δραστηριότητες της οποίας συμμετέχει ενεργά. Εκπαιδεύτηκε για πρώτη φορά από Γάλλους σπηλαιολόγους πολύ πριν γίνει μέλος της Ε.Σ.Ε. Είναι πολυμήχανος και πολυτεχνίτης. Εχει συμβάλει με αυτόν τον τροπό στην λύση πολλών τεχνικών προβλημάτων ενώ εντυπωσιάζει πολύ συχνά Γάλλους και Ελληνες συναδέλφους με τις κατασκευές του. Σαν υδραυλικός που είναι έχει προβληματηστεί ιδιαίτερα πάνω στο θέμα της λυψυδρίας. Το ανήσυχο πνευμα του τον οδήγησε στην σύληψη της ιδέας για την αξιοποίηση του νερού από το βάραθρο Κορίτσι (170m). Αν και έχει λίγο χρόνο λόγω της δουλειάς του έχει ήδη κατέβει αρκετές φορές στο βάραθρο αυτό για τις διάφορες μετρήσεις. Ετσι συγκεντρώθηκαν στοιχεία για την εκπόνηση σχετικής μελέτης η οποία έχει ήδη πραγματοποιήθει σε συνεργασία με τους μηχανολόγους: ... Σε λίγο συναντήσαμε τον Thierry μαζί με τους Francois και Ηellen Beaume. Χαιρετήσαμε ο ένας το άλλο σε μια πολύ παράξενη γλώσσα: Μιγμα Αγγλικών, Γαλλικών και Ελληνικών. O Thierry προτιμά καλύτερα να μιλά ελληνικά παρά αγγλικά (ξέρει ελάχιστα). Τα ελληνικά του μάλιστα βελτειώνονται συνέχεια. Στην ίδια δίαλεκτο συνεχιστηκε και η συζήτηση για το πρόγραμμα της ημέρας που μόλις ξημέρωσε. Μαζί της ξεκίνησε και η αποστολή Τάφκοι 94.
Η μόνιμη κατασκήνωση
Κατευθυνόμενοι προς το οροπέδιο της Νιδας και σε απόσταση περίπου 15km συναντάμε μια διακλάδωση που οδηγεί στο αστεροσκοπίο του Σκίνακα. (Σκίνακας,κορυφή του ορεινού συγκροτήματος του Ψηλορείτη,περίπου 1900m υψ.). Ενα από τα πιο σύνχρονα στα Βαλκάνια. Εγκαταλείπουμε τον δρόμο που οδηγεί στην Νίδα και κατευθυνόμαστε προς τον Σκίνακα. Περίπου 300m δεξια από τον δρόμο βλέπουμε το εκλησάκη του Αγ.Φανούριου και το υπόστεγο της κατασκήνωσης. Η εκκλησία αυτή είναι χτισμένη από την γνωστή οικογένεια από τα Ανώγεια, των Ξυλούρηδων. Γνωστό μέλος της οικογένειας ήταν και ο αείμνηστος τραγουδιστής Νίκος Ξυλούρης (Ψαρονίκος) ενώ επίσης γνωστός είναι ο ιδιόρυθμος αδελφός του Αντώνης, πιο γνωστός σαν Ψαραντώνης. Η περιοχή ανήκει στην οικογένεια αυτή και το υπόστεγο που βρίσκετε έξω από την εκκλησία παραχωρείτε σχεδόν κάθε χρόνο από το 1988 σε Γάλλους και έλληνες σπηλαιολόγους για τις ανάγκες των αποστολών. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του χώρου της κατασκήνωσης είναι μια δροσερή πηγή που βρίσκετε λίγα μέτρα από το εκκλησάκι. Απότελεί μια όαση για κάθε μορφή ζωής στην περιοχή. Εκεί συναντήσαμε την Manon, τους γονείς του Thierry και τον μικρό αδελφό της Manon, το μικρό Γιαννιώ όπως τον αποκαλούσαν οι κάτοικοι του χωριού. Εκεί ήταν επίσης η Evellyn Alain, μέλος της G.R.E.S.PA.,γνωστή επίσης από την περσινή αποστολή και ο Μichel Pradeiles από το S.C.S.P.. Η Manon είναι τα τελευταία χρόνια αχώριστη σύντροφος του Thierry των οποίο συνοδεύει σε όλες της εξερευνήσεις. Είναι και οι δύο μέλοι του S.C.S.P. που έχει έδρα στην Ν.Γαλλία, στην πόλη Αles. Την φετινή χρονία όμως ήρθε στην Ελλαδα έγκυος και μάλιστα έξι μηνών!!!
Διπλοταύκι
Αν και είχαμε να επισκεφτουμε το Διπλοταύκι έναν ολόκληρο χρόνο δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε την είσοδό. Απέχει από τον δρομο που οδηγεί στην Νίδα περίπου 15-20 λεπτά με τα πόδια. Φτάνοντας στην είσοδο ηλεκτρονικό αλτίμετρο του Thierry έδειχνε ένδειξη υψομέτρου 1490m. Γρηγορα φοράμε της εξαρτήσεις μας και κάνουμε έναν ακόμα ελενχο. Ο Thierry μου δίνει έναν κόκκινο σάκο. Μου εξηγει οτι μέσα σ'αυτόν βρίσκετε το ηλεκτρικό τρυπάνι και οι μπαταρίες του, καθώς και κάποια άλλα σύνεργα. Μοιράζετε με την Manon τους δύο σάκους που απομένουν. Αυτόι περιεχουν το σκοινί. Με γρήγορες αλλα πάντα σαφής και σίγουρες κινήσεις ο Thierry αρχίζει να αρματώνει το βάραθρο. Τοποθετεί δηλαδή το σκοινί καθώς κατεβαίνει. Είναι το πιο επικύνδυνο και υπεύθυνο σημείο της κατάβασης. Το σκοινί δεν πρεπει να τρίβετε στα τοιχώματα. Τα δεσίματα και τα καρφιά που τοποθετούνται θα χρησιμοποιηθούν από όλους κατά τη κατάβαση και την ανάβαση. Πρέπει λοιπόν να τοποθετηθούν σωστά μιας και από αυτά εξαρτάται η ζωή όλων μας κατά την παραμονή μας στο βάραθρο. Πέντε λεπτά αργότερα ακούγετε ο Thierry να λέει κάτι στα γαλλικά στην Manon...έπειτα αυτή πέρνει τον σάκο και αρχίζει να κατεβαίνει. Σε μεγάλα βάραθρα (ανω τον 100m) και όταν αυτό είναι δυνατόν, οι σπηλαιολόγοι καταβαίνουν ο ένας μετά τον άλλο. Σε μικρότερα βάραθρα οπού δεν υπάρχει πρόβλημα χρόνου είναι προτιμότερο να κατεβαίνουν ένας-ένας ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα με την αποκόληση σαθρών πετρωμάτων. Οι πέτρες είναι μεγάλο πρόβλημα και χρειάζονται πολύ προσοχή! Εκτός του οτί μπορούν να προκαλέσουν άμεσα τον τραυματυσμό σου, μπορούν ακόμα να τραυματήσουν το σκοινί μειώνοντας την αντοχή του ή ακόμα και να το κόψουν. Γι'αυτό ο πρώτος σπηλαιολόγος προσπαθεί να καθαρίσει το τοίχωμα από αυτές. Αυτός είναι και ένας από τους βασικότερους λόγους που φοράμε τα κράνοι μας... Σε λίγο έρχετε και η σειρά μου. Τοποθετώ τον καταβατήρα στο σκοινί και αρχίζω να κατεβαίνω. Είκοσι περίπου μέτρα πιό κάτω αποφασίζω να ανάψω την ασετυλήνη μου για να βλέπω καλύτερα... Αυτό γίνετε περιστρέφοντας τον πιεζοηλεκτρικό διακόπτη που είναι τοποθετημένος στο κράνος μου και συνοδεύετε πάντα από έναν αρκετά δυνατό και υπόκωφό θόρυβο. Φαίνετε πως ολη αυτή η φασαρία τρόμαξε τότε, ένα από τα περιστέρια που έχουν την φωλιά τους στα τοιχώματα. Αυτό με την σειρά του τρόμαξε εμένα με τον ξαφνικό ερχομό του από το ...πουθενά και το δυνατό του φτερούγισμά του γύρω μου...Σταματάω λίγο να ηρεμήσω και να ρίξω μια ματία γύρω μου. "Γι' αυτό το ονομάζουν Puits des Pigeons (Βάραθρο με τα Περιστέρια)" σκέφτηκα. Σε λίγο περνάω την πρώτη αλλαγή και φωνάζω στην Evelyn που ακλουθεί οτί το σκοινί είναι ελέυθερο. Μου απαντά "Ο.Κ." και συνεχίζω να κατεβαίνω. Λιγο πιο κάτω ξεκινά ένα "μονοκόματο" όπως λέμε στην σπηλαιολογική διάλεκτο 67αρι (67m) με το οποίο τελειώνει το βαραθρο των περιστεριών. Μέχρι το στόμιό του είχα κατέβει την προηγούμενη χρονιά οπότε και είχα αναγκαστεί να γυρίζω γιατί εκείνη την στιγμή επέστρεφαν σπηλαιολόγοι από κάτω. Από το σημείο αυτό και μετά το βάραθρο γίνετε πολύ φαρδύτερο και αρκετά ομορφότερο.
Στο τέλος της κατάβασης το βάθος είναι 110m. Ο Thierry με περιμένει εκεί μαζί με την Manon. Με ρωτούν αν είμαι καλά κι εγώ αφού απαντήσω "Ο.Κ." ρωτάω το ίδιο απευθυνόμενος στην Μanon ..."Εξι μηνών έγκυος και συνεχίζει να κατεβαίνει!! ..είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες..." σκεφτηκα. Εν τω μεταξύ έχει κατέβει και η Evelyn οπότε και συνεχίζουμαι για την επόμενη κατάβαση. Αυτήν την φορά είναι 30m κατακόρυφη κάθοδος από την οροφή στο πάτωμα μιας πολύ μεγάλης αίθουσας. Η αίθουσα έχει ονομαστεί "Ressaut de l'energie A" δηλ. "αίθουσα για Εnergy A". Εκεί ο περσινός αρχηγός απόστολής και μέλος της G.R.E.S.PA.,Jean-Yves Perrier αισθάνθηκε εξουθενομένος και πολύ αδύναμος μετά από μια επεισοδιακή ανάβαση από τα 330m βάθος. Ετσι αναγκαστηκε να χρησιμοποιήση τα δισκία "Energy A" που έχουμε πάντα στο τσεπάκι μας για τέτοιες περιπτώσεις. Περιέχουν Lactose,Levolose,Dextrose και άλλους άμεσα αφομοιώσιμους υδατάνθρακές για την παροχή ενέργειας καθώς και βιταμίνη C για περιπτώσεις υποθερμίας. Χάρη σ'αυτά ο Jean-Yves κατάφερε να ανέβει τα υπόλοιπα 140m που του απέμεναν για την εξοδο. Κατηφορήσαμε εύκολα την άιθουσα και φτάσαμε σε ενα μικρο βαραθρο 5m που μας χώριζε από το τέρμα της κατάβασης για την ημέρα εκείνη. Ο σκοπός μας εκείνη την ημέρα ήταν να αρματώσουμε το βάραθρο μέχρι τα 190m βάθος και να διευρύνουμε ένα πολύ δύσκολο αρνητικό στένωμα, το "Στένωμα των Βερμούδων"...
Etroiture des Bermudes
Το ονόμασαν έτσι γιατι δεν είναι ένα αλλά τρια διαδοχικά στενώματα (στενό σημείο) των οποίων ο βαθμός δυσκολίας αυξάνετε επίσης βαθμιαία. Πιο απλά μόλις περάσης το πρώτο το επόμενο είναι δυσκολότερο κ.ο.κ.. Οπως το τρίγωνο έχει τρείς κορυφές έτσι το στένωμα ονομάστηκε τρίγωνο. Επειδή ταλαιπωρησε αφάνταστα τους Γάλλους την περασμένη χρονιά ,το ονόμασαν τελικά παραφράζοντας το όνομα του γνωστού πονοκέφαλου της διεθνούς ναυσιπλοήας, του Τριγώνου των Βερμούδων Το πόσο απογοητευτικά μικρό είναι το πέρασμα αυτό, μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό ρίχνοντας μια ματιά στην σχετική βιβλιογραφία. Εκεί βρήκαμε ότι το 1984 το Διπλοταυκι προπελάστηκε (για πρώτη φορά) από Αγγλους σπηλαιολόγους του Sheffield University. Του είχε δωθεί ο κωδικός ΝΕ 12 και η χαρτογράφηση που το συνοδευει σταματα στα 172m, χωρίς να αναφέρει πουθενά υποψία συνέχειας. Δηλαδή οι Αγγλοι σπηλαιολόγοι ήταν σίγουροι ότι το βάραθρο σταματα εκεί. Δεν έβαλαν ούτε κάποιο ερωτηματικό που να υπονοεί ότι αντιλήφθηκαν την συνέχεια αλλα δεν μπορούσαν να προχωρίσουν! Ετσι το βάραθρο κράτησε για εννέα χρόνια ακόμα κρυμένα τα μυστικά του. Δηλαδή μέχρι το 1993 οπότε το επισκέφτηκαν ο Thierry και η Manon. Μόλις έφτασαν στα 175m βάθος η εξαιρετικά μικρόσωμη και έμπειρη γαλλίδα πέρασε μετα από κάποιες προσπάθιες το πολύ δύσκολο πέρασμα. Το τελευταίο από τα τρία στενώματα έχει ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία γιατί είναι "αρνητικό" όπως συνηθίζετε να λέμε. Αποτελεί το ξεκίνημα μιας κατακόρυφης κατάβασης 22m. Επομένως πρέπει να το περάσεις ενώ είσαι στο σκοινί. Τελικά η Manon πέρασε τότε και κατέβηκε μόνη μέρχι τα 200m οπότε και επέστρεψε μιας και ήταν αδύνατον να συνεχίσει περισσότερο κάτω από αυτές της συνθήκες. Εαν της είχε συμβεί το παραμικρό κανείς δεν μπορούσε να την βοηθήση! Ετσι το πέρασμα διανοίχτηκε ελάχιστα και μετά από πολλές προσπάθειες ετσι ώστε να μπορεί να περνά αρχικά ο Thierry και αργότερα ο επίσης μικρόσωμος Jean-Yves. Παρόλα αυτα το σημείο ήταν πολύ επίπονο και επικύνδυνο. Ο Jean-yves είχε καθυλωθεί εκεί ακίνητος για 2 ώρες (το 1993) επιστρέφοντας από μια κατάβαση στα 330m. Ετσι έιχε αποκλείσει όσους βρίσκονταν κάτω απ'αυτόν. Εχανε θερμότητα μιας και βρισκόταν σε διαρκεί επαφή με τα κρύα τοιχώματα με αποτέλεσμα να κινδυνευει από υποθερμία και εξάνλτηση...Τελικά κατάφερε να περάσει χάρη στην βοήθεια του Thierry και να φτάσει εξουθενομένος στην επιφάνια. Αξιζει να αναφέρουμε ότι και οι δύο άντρες ανήκουν στην S.S.F. (Speleo Secours Francais) δηλαδή την ομάδα σπηλαιοδιάσωσης της Γαλλικής Ομοσπονδιας Σπηλαιολογίας (France Federation de Speleologie, FFS). Εχούν μάλιστα αρκετή εμπειρία και σ'αυτόν τον χώρο.
Σταθήκαμε για λίγο στον χώρο πριν απ'το στένωμα για να βάλουμε κάτι στο στόμα μας. Παράλληλα, ο Thierry μου εξήγησε την διαδικασία με την οποία θα διευρύναμε το πέρασμα. Αφου τελειώσαμε το φαγητό μας περάσαμε τα δύο πρώτα στενώματα του περάσματος μαζί με την Manon και τον Thierry. Με πολύ προσοχή βγάλαμε από τον σάκο τα υλικά. Σε λίγο αρχίσαμε να ανοίγουμε τρύπες για το ακαριαίο φυτίλη. Το φυτιλη αυτό περιέχει περίπου 25-30g δυναμιτη σε κάθε 40-50cm του μήκους του. Ανοίξαμε πέντε τρύπες αυτού του βάθους και τοποθετήσαμε σ'αυτές τα *****. Πολύ προσεκτικά ο Thierry ***************** ένωσε με τα *****. Αμεσως εγώ και η Manon εγκαταλείψαμε το μέρος Τελευταίος ακολούθησε ο Τhierry ο οποίος ξετύληγε ταυτόχρονα και το καλώδιο. Σε λίγο βρισκόμασταν σε ασφαλες μέρος. Ο Τhierry και η Manon μου έκανα νόημα να ανοίξω το στόμα μου και να κλείσω τα αυτία μου...μόλις τα καλώδια **************** ακούμπησαν τους ********* του ηλεκτρικού τρυπανιού ενας φοβερά δυνατός κρότος ακούστηκε. Ταυτόχρονα οι λάμπες ασετυλήνης μας έσβησαν από το ξαφνικό ρεύμα αέρα που προκάλεσε το ωστικό κύμα ************.
Σε δέκα λεπτά ξαναμπήκαμε στο στενό πέρασμα. Είμασταν πολύ περίεργοι για το αποτέλεσμα. Μόλις αντικρύσαμε το πέρασμα, που ήταν τώρα πολύ μεγαλύτερο αρχίσαμε να πανυγυρίζουμε. Ο Thierry αρμάτωσε τα τελευταία μέτρα για εκείνη την ημέρά και διαπύστωσε το πόσο ευκολότερα μπορούσες να περάσεις το στένωμα. Σε λίγο αρχίσαμε την ανάβαση έχοντας ολοκληρώση με επιτυχία την αποστολή μας.
Εκκρεμεί το να σκανάρω και να ανεβάσω τις δύο εκθέσεις των αποστολών εξερεύνησης (στα Γαλλικά...)
