14 Feb 2011, 20:39 · Topic 980 · Post 4557
Ενώ κάθε δεύτερη Τρίτη του μήνα που είναι στάνταρ η συνάντηση της Σ/Δ και που ο Κώστας ΠΑΝΤΑ φροντίζει και κάνει υπενθύμιση, διαγκωνίζονται όλοι για να έρθουν.
Ας μην ψάχνουμε δικαιολογίες, παιδιά. Χαμένος κόπος είναι.
Παρακολουθώ τις συναντήσεις της Σ/Δ από τον Γενάρη του 06 με μεγάλη συνέπεια (δεδομένων των επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων) και κάθε χρόνο βλέπω όλο και λιγότερους. Τελικά οι παλιοί κρατάγανε την Σ/Δ ζωντανή.
Το έβαλα από δω, το έβαλα από κει, λέω: αφού δεν κάνω πια σπηλαιολογία, γιατί να χαλάω μην κάτσω σπίτι να ξεκουραστώ αντί να τρέχω βραδιάτικα να συναντήσω άλλους 3-4 ταλαίπωρους;
Βλέπεις όλοι λένε "σιγά εγώ δεν πρόκειται να πάθω ατύχημα, γιατί να χαλάω την ζαχαρένια μου"; Αν φευ συμβεί κανένα ατύχημα, εκεί να δεις αλαλούμ με όλους αυτούς που θα σπρώχνονται για να αναλάβουν πρώτοι να σώσουν το θύμα.
Κανόνας πρώτος της σπηλαιολογίας: ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ. (γιατί αν πέσουμε, ποιος ξέρει αν θα έρθει κανείς να μας βγάλει και αν έρθει κανείς, Κύριος οίδε ποιος/α θα είναι αυτός/η και τι θα κατέχει).
Βέβαια σήμερα που είναι του αγίου Βαλεντίνου (που γεννήθηκε στο χωριό μου περίπου την ίδια εποχή με τον όσιον Προμόσιον, την αγία Μαρκετίγκη και την οσιομάρτυρα Εμπορία - δεν μπορώ να πω, έχω χωριό ευσεβές και θεοσεβούμενο), λέω να γιορτάσω μαζί με την ερωμ... εεεε γυναικούλα μου, οπότε δυστυχώς δεν θα μπορέσω. Τώρα που το σκέφτομαι ούτε την άλλη φορά δεν θα μπορέσω. Δηλαδή, εδώ που τα κλαίμε, αν είναι για να μην μπορώ, μπορώ πάντα (όπως λέει και ένας φιλόσοφος).