Εξερεύνηση σπηλαίου στον Ερύμανθο

Μια χειμερινή εκδρομή για ανάβαση στη ψηλότερη κορυφή του Ερύμανθου μας αποκάλυψε τελικά ένα όμορφο οριζόντιο σπήλαιο, το οποίο αποτελεί παλιά κοίτη υπόγειου ποταμού. Όταν ενημερωθήκαμε ο Κομνηνός και εγώ από τους ντόπιους της περιοχής για αυτή την "τρύπα που βγάζει πολύ αέρα και τα καλοκαίρια αποθηκεύουμε τα τυριά μας, ενώ το χειμώνα βγάζει νερό" υποσχεθήκαμε οτι με την πρώτη ευκαιρία θα επισκεφθούμε την τρύπα για εξερεύνηση. Η πρώτη επίσκεψη έγινε 7 Δεκεμβρίου 2003 με τον Κομνηνό, το ζεύγος Καραγιάννη, Κώστα Γεωργιάδη, Βίκυ και εμένα. Αφού περάσαμε το πρώτο στένωμα που βρίσκεται στην είσοδο μετά την αίθουσα που φυλάνε τα τυριά αποκαλύφθηκε ένας στενός διάδρομος με πολλές διακλαδώσεις. Ψάξαμε τις πρώτες διακλαδώσεις αλλά όλες προς απογοήτευσή μας οδηγούσαν ξανά στον κεντρικό διάδρομο. Αφού πήραμε μια πρώτη ιδέα από το σπήλαιο αναχωρήσαμε με την προοπτική να το ξαναεπισκεφτούμε. Δεύτερη επίσκεψη έγινε στις 5 Ιουνίου 2004 με συμμετέχοντες την Ερη, τον Μιχάλη, τον Τόλη, τον Κομνηνό κι εμένα. Συνεχίσαμε την εξερεύνηση του κεντρικού διαδρόμου όπου μας έβγαλε σε μια αίθουσα και προς μεγάλη μας χαρά σε μια λίμνη από όπου ακούγαμε θόρυβο νερού από την άλλη μεριά της λίμνης. Δεν το σκεφτήκαμε και πολύ, χωρίς να έχουμε νεοπρέν κολυμπήσαμε στη λίμνη για να δούμε από που έρχεται το νερό. Φτάσαμε σε άλλη μεγαλύτερη λίμνη και στη καινούργια κοίτη του ποταμού το οποίο χάνεται μέσα στο βράχο. Περάσαμε και τη δεύτερη λίμνη (μίλησε κανείς για κρύο;) η οποία είναι γεμάτη σταλαγμιτικά που μερικά φτανουν μέχρι το νερό και περάσαμε σε ελαφρώς κατηφορικό διάδρομο με μεγάλα γκουρ με νερό, ο οποίος καταλήγει σε σιφόνι. Εκεί σταμάτησε η δεύτερη επίσκεψη και προγραμματίσαμε την τρίτη για να εξερευνήσουμε τις δεκάδες διακλαδώσεις της κεντρικής διαδρομής από τις λίμνες και μετά. Η τρίτη επίσκεψη έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου 2004 με συμμετοχή 13 μελών του συλλόγου, 3 ελλήνων φίλων και 2μιση γάλλων φίλων (είχαν και το παιδάκι τους μαζί). Το αποτέλεσμα της εξερεύνησης είναι οτι οι δεκάδες διακλαδώσεις είτε σταματούν μετά από λίγο είτε οδηγούν πάλι στο κεντρικό διάδρομο. Το σπήλαιο πάντως μας άρεσε και θα το ξαναεπισκεφτούμε για να γίνει κατάδυση στο σιφόνι. Εξάλλου το μέρος είναι όμορφο και το φαγητό στη ταβέρνα ΥΠΕΡΟΧΟ.
Το σπήλαιο εμείς το ονομάσαμε Σπηλαιογραβιέρα αν και οι ντόπιοι το λένε Σπήλαιο των Βλάχων!

Η Έρη μου έστειλε φωτογραφίες από τον Ερύμανθο!!!

Caspex, θα τις δημοσιεύσεις?

Μετά από απουσία ενός χρόνου, επανήλθαμε στο “Σπήλαιο των Βλάχων” στις 8-9/10/2005. Το σπήλαιο βρίσκεται στους πρόποδες του Ερύμανθου, στο χωριό Τσαπουρνιά Αχαίας σε υψόμετρο περίπου 1000μ. Σκοπός της αποστολής ήταν η κατάδυση στο σιφόνι που διακόπτει την περιήγησή μας στην κεντρική διαδρομή του σπηλαίου. Είχαμε την ελπίδα οτι ήταν ένα μικρό σιφόνι και οτι μια απλή κατάδυση θα μας αποκάλυπτε μια εξίσου όμορφη συνέχεια.
Σε αυτή τη μικρή αποστολή συμμετείχαμε οι:
Κομνηνός, Νίκος Μητσάκης, Νίκη με τον αγέννητο υιο, Γιώτα, Κασιανός, Φένια με το μικρό Παπαδοπουλάκι, Χρήστος κι εγώ.
Στο σπήλαιο μπήκαμε το Σάββατο, ο Κομνηνός, ο Νίκος, η Γιώτα, εγώ και η Νίκη η οποία λόγω εγκυμοσύνης μας ακολούθησε στη στεγνή διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στην πρώτη λίμνη όπου και αποχώρησε. Ο Νίκος έκανε κατάδυση στο σιφόνι, προχώρησε περίπου 20 μέτρα κατά μήκος και 9 σε βάθος αλλά γύρισε πίσω γιατί δεν υπήρχε ίχνος ορατότητας. Έκρινε οτι το να συνεχίσει σε εντελώς θολά νερά από λάσπη ήταν άσκοπο, ίσως και επικίνδυνο. Στην επιστροφή μας προς την έξοδο, έγινε άλλη μια προσπάθεια κατάδυσης από τον Κομνηνό αλλά η λάπση και πάλι δεν μας έκανε τη χάρη.
Αυτή τη φορά παρατήρησα αρκετά δολιχόποδα, μύκητες και ένα μικρό άσπρο ποντικάκι.
Απομένει να γίνει χαρτογράφηση, η οποία θέλει αρκετό χρόνο λόγω των πολλών διακλαδόσεων.
Το βράδυ απολαύσαμε ζεστό μπάνιο, σπιτικό φαγητό και την περιποίηση του Φώτη, ιδιοκτήτη της ταβέρνας/ξενώνα Ζαχαράκη που μας φιλοξενεί σε κάθε μας επίσκεψη.
Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε στο φάκελο Maggie/Ερύμανθος.

ΑΛΛΑ ΣΠΗΛΑΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
Την Κυριακή η ομάδα μας χωρίστηκε. Ο Νίκος κα ο Κομνηνός πήγαν για κατάδυση με τη συνοδεία της Νίκης στην “Ψαρόβρυση”. Η ιστορία που μας ανέφεραν οι ντόποιοι είναι οτι πρόκετιαι για πηγή όπου οι κάτοικοι έβαζαν καλάθια στην έξοδο του νερού τα βράδυα και το πρωί τα έβρισκαν γεμάτα με ψάρια, τα οποία όμως τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχουν. Πρώτη φορά έγινε αναγνωριστική κατάδυση πριν από λίγα χρόνια από τον Δημήτρη Λιοφάγο (από την Πάτρα) και άλλο ένα άτομο, και στη συνέχεια από τον Βασίλη Γιαννόπουλο και άλλο ένα άτομο. Ο Νίκος έκανε απλή αναγνωριστική κατάδυση στην πηγή.
Ο Κασιανός, η Φένια, η Γιώτα κι εγώ, ο Χρήστος είχε φύγει για Αθήνα, ακολουθήσαμε 2 κατοίκους της περιοχής, τον Κώστα και τον αδελφό του από το χωριό Καλιάνιστρα που μας πήγαν σε ένα σπήλαιο που το ονομάζουν “Τρούπα”. Πρόκειται για οριζόντιο σπήλαιο, χωρίς ιδιαίτερο διάκοσμο, που έχει υποστεί λίγες κατολισθήσεις. Από την κεντρική αίθουσα υπάρχουν δυο σημεία (δεξιά και αριστερά της αίθουσας) που μπορεί κάποιος να συνεχίσει την εξερεύνηση αλλά και τα δυο καταλήγουν στο ίδιο σημείο, σε άλλη αίθουσα περίπου 10 μέτρα πιο κάτω. Η δεξιά μεριά είναι μικρό βάραθρο και η αριστερή μεριά στενός κατηφορικός διάδρομος.
Στη συνέχεια ο Κώστας μας οδήγησε σε άλλο βάραθρο που ονομάζουν “Αλεξαντρίνα”. Η είσοδος είναι στενή και καλυμμένη με πέτρες γιατί έπεφταν μέσα τα ζώα. Δεν εξερευνήσαμε αυτό το βάραθρο γιατί δεν είχαμε υλικά.

Αλλο σπήλαιο που έχει η περιοχή και έχουμε εξρευνήσει σε παλαιότερη αποστολή και συγκεκριμένα στις 5/6/04 με την Έρη, τον Μιχάλη, τον Τόλη, τον Κομνηνό κι εμένα είναι η “Καλιακουδότρυπα”. Πρόκειται για βάραθρο περίπου 30 μέτρων με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τις καλιακούδες που φωλιάζουν στα τοιχώματα.

Ελπίζουμε οτι θα επιστρέψουμε ξανά στη περιοχή για να ολοκληρώσουμε τη χαρτογράφηση και να συνεχίσουμε τις εξερευνήσεις.

Μαργαρίτα Κανελλίδου