26 Jun 2004, 17:48 · Topic 71 · Post 136
Από την Παρασκευή το απόγευμα έως και πολύ αργά το βράδυ συγκεντρώθηκαν όλοι στην κατασκήνωση.
Το πρωί του Σαββάτου (19 Ιουνίου) χωριστήκαμε σε μικρότερες ομάδες για να δουλέψουμε το σπήλαιο.
Ως συνήθως, η πρώτη ομάδα ξεκίνησε με καθυστέρηση, στις 2:00μμ για αρμάτωμα με τους Νίκο Μητσάκη, Κώστα Γεωργιάδη και Νίκη Χατζηλία. Αλλάχτηκε ένα επικίνδυνο βύσμα με πλακέτα κλόουν πάνω σε σταλαγμιτικό, και αρματώθηκαν τα τελευταία 40μ. του σπηλαίου. Επιτέλους είχαμε φτάσει στο τέλος της εξερεύνησης του σπηλαίου, σε μία μικρή λίμνη - σιφόνι, διαμέτρου 10μ. με άγνωστο βάθος.
Το βάθος του σπηλαίου μετρήθηκε σε 270μ. με αλτίμετρο suunto x6.
Μαζεύτηκαν και βγήκαν έξω όλα τα περισσευούμενα υλικά που υπήρχαν μέσα στο σπήλαιο.
Οι αλλαγές και οι τραβέρσες που χρειάζεται να περάσει κανείς για να φτάσει ως το τέλος είναι 80 στο σύνολο τους. Και καθόλου εύκολες μάλιστα, τόσο λόγω της λάσπης που υπάρχει παντού στα τοιχώματα του σπηλαίου όσο και γιατί βρίσκεσαι μονίμως πάνω σε ένα σχοινί, μιας και το αρμάτωμα έχει γίνει από ψηλά για την αποφυγή του νερού.
Μόνο στα τελευταία μέτρα προσεγγίζει κανείς το έδαφος και απολαμβάνει την ομορφιά του σπηλαίου από κοντά, κι αυτό λόγω των περισσοτέρων οριζόντιων τμημάτων και της μικρότερης παροχής νερού μέσα στο σπήλαιο αυτή την εποχή.
Λίγο πριν το τέλος, στα -230μ. η Νίκη επέστρεψε προς τα έξω.
Η δεύτερη ομάδα με τον Αντρέα Χριστοδούλου και Κώστα Λυμάκη έφτασε λίγο αργότερα, αλλά σταμάτησαν την χαρτογράφηση των τελευταίων 40 μέτρων λόγω αδιαθεσίας.
Τα νέα μέλη του Σ.ΕΛ.Α.Σ., απόφοιτοι του σεμιναρίου του 2004, Ερατώ, Νώντας και Στέλιος, δοκίμασαν τις αντοχές τους και τις γνώσεις τους, κατεβαίνοντας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βάθος ο καθένας, με επιτυχία.
Οι τελευταίοι βγήκαν από το σπήλαιο στις 3:00 το πρωί.
Την επόμενη μέρα Κυριακή, είχε το καθιερωμένο πλύσιμο υλικών.
Υ.Γ. Πολλή αναζωογονητικό ήταν και το ζεστό υδρομασάζ στα θερμά λουτρά των Θερμοπυλών.
