23 Jul 2007, 11:59 · Topic 523 · Post 2103
Κείμενο από το περιοδικό του ΣΕΛΑΣ (τεύχος Απρίλιος-Ιούνιος 07):
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ CANYONING ΣΤΗΝ ΥΠΑΤΗ (01-07 Απριλίου 2007)
Γράφει η Άντα Στυλιανίδου
H Φετινή Παγκόσμια Συνάντηση Canyoning έγινε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Υπάτη κάτω από το υπέροχο βουνό Οίτη. Διοργανωτές ήταν οι ACA και ΕΣΕΦ.
Φυσικά ο ΣΕΛΑΣ δε θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη συνάντηση γιατί εκτός από δυναμικούς σπηλαιολόγους έχει στην ομάδα του και κάποιους άξιους canyoners, αλλά και μερικούς εκκολαπτόμενους!!!
Έτσι λοιπόν, βρεθήκαμε στην Οίτη το τριήμερο του Πάσχα για να ζήσουμε την εμπειρία των καταπράσινων φαραγγιών της και να μοιραστούμε απόψεις και τεχνικές με διεθνείς λάτρεις του σπορ.
Η ομάδα αποτελούνταν από τον Θωμά Δίτσα, τον Κώστα Γεωργιάδη, την Εμμανουέλλα, τον Μαρσέλ Μωυσή και την υπογράφουσα. Συναντηθήκαμε το πρωί του Σαββάτου 07/04/2007 λίγο έξω από τα Λουτρά Υπάτης και μετά από λίγη οδήγηση στο βουνό, βρεθήκαμε λίγα μέτρα από την είσοδο του φαραγγιού Ροδόκαλλο. Η ηλιόλουστη μέρα μετά από μια 5ήμερη βροχόπτωση μας γέμιζε με ενθουσιασμό και ανυπομονησία να διασχίσουμε το φαράγγι, για το οποίο είχαμε ακούσει τα καλύτερα: γύρω στα 30 ραπέλ, 2 μεγάλοι στο τέλος (30μ και 45μ), αρκετό νερό, όχι ιδιαίτερα δύσκολες τεχνικές. Με λίγα λόγια, κούκλα!!!
Αφού εξοπλιστήκαμε με τα υλικά μας ξεκινήσαμε γύρω στις 11:00πμ την κατάβαση. Οι πρώτοι μικροί καταρράκτες ήταν ένα τέλειο «ζέσταμα», ειδικά για τον Μαρσέλ και εμένα που είχαμε αρκετούς μήνες να εξασκηθούμε. Σιγά-σιγά πήραμε μπρος και η ομάδα απέκτησε ρυθμό. Η πενταμελής παρέα κατέβαινε εναλλάξ, ο συντονισμός του Θωμά και του Κώστα ήταν εξαιρετικός και υπήρχε χαρούμενη διάθεση, αλλά συγχρόνως ταχύτητα και προσοχή, όπως ακριβώς απαιτείται όταν τα νερά είναι παγωμένα και δεν υπάρχει χρόνος για χασομέρια. Το καλύτερο ραπέλ της διαδρομής ήταν φυσικά ο μεγάλος τελευταίος καταρράκτης, όπου με ένα φυσικό στρίψιμο σε ανάγκαζε να βρεθείς ακριβώς κάτω από το νερό που άλλαζε πορεία από πάνω σου! Όταν βρέθηκα σε αυτό το σημείο είχα τη δυνατότητα – εφόσον δε βρεχόμουν – να σταθώ για λίγα δευτερόλεπτα και να κοιτάξω κάτω τα υπόλοιπα 30 μέτρα και να σκεφτώ ότι άξιζε πραγματικά η στιγμή που με έφερε σε αυτή τη θέση. Είναι από τα πράγματα που όπως όλοι μας γνωρίζουμε, σε κάνουν να μεθάς από το σπορ και να ευγνωμονείς τα στοιχεία αυτά της φύσης που μπορούν ταυτόχρονα να σε συγκινούν και να κάνουν την αδρεναλίνη να διαπερνά με χίλια το κορμί σου.
4,5 ώρες κράτησε η περιπέτειά μας και βγήκαμε όλοι σώοι και αβλαβείς, ενθουσιασμένοι και ανανεωμένοι! Δυστυχώς όμως, η παρέα έπρεπε να μικρύνει. Ο Μαρσέλ κι εγώ αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε στην Αθήνα, ενώ ο Θωμάς, ο Κώστας και η Εμανουέλλα έζησαν ακόμη μία εμπειρία, αυτή τη φορά με Γάλλους canyoners και εντυπωσιάστηκαν από τις τεχνικές γνώσεις και τις εμπειρίες τους.
Παιδιά, ευχαριστούμε πολύ για την υπέροχη παρέα και ελπίζουμε να τα πούμε ξανά σε κανένα νέο φαράγγι. Μήπως να ετοιμαζόμαστε για την 4η Πανελλήνια Συνάντηση στην Ευρυτανία;; 7-9 Ιουλίου τι έχετε να κάνετε...;