Κυριακή 18 Απριλίου

Κατά τη 13:00 το μεσημέρι -κι αφού μας είχε προδώσει το ξυπνητήρι- ο Μιχάλης, η Βίκυ και εγώ καταφτάσαμε στο χώρο έξω από το σπήλαιο και μια ώρα μετά ήμασταν ήδη στα σχοινιά. Η κατάβαση ήταν εντυπωσιακή αλλά αρκετά κουραστική. Το σπήλαιο δεν διαθέτει αρκετά πατάρια για ξεκούραση και... τσιγάρο, αλλά πολύ λάσπη που δυσκόλευε τη χρήση των υλικών και την ψυχολογία μας!
Φτάσαμε στα -150μ και στο τέλος του αρματώματος περί της 17:15. Η δυσκολία της τεχνικής όμως και οι πολλές αλλαγές και τραβέρσες σου δίνουν την εντύπωση ότι έχεις κατέβει τουλάχιστον τα διπλά μέτρα! Με ελάχιστη ξεκούραση ξεκινήσαμε για το γυρισμό ελπίζοντας να προλάβουμε τον ήλιο. Καταφέραμε να βγούμε στο φως της μέρας κατά τις 20:00 κατάκοποι και πεινασμένοι. Επόμενη στάση... η πλησιέστερη ταβέρνα!
Θα επισυνάψω φωτογραφίες (όχι, δεν εννοώ από την ταβέρνα !!!) το συντομότερο δυνατό...

Έρη

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό σπήλαιο και πιστεύω ότι θα συνεχίσει και πολύ βαθιά. Αν και δεν έχει στενά, με τις συνεχείς τραβέρσες του και το αρμάτωμα όσο το δυνατόν πιο μακρυα από το νερό είναι πραγματικά κουραστικό και δύσκολο. Περιμένουμε τις φωτό!

Κώστας

Σας παραθέτω, όπως υποσχέθηκα, τις φωτογραφίες της εκδρομής μας.

Στην πρώτη φωτό, η ομάδα μετά την τελική ανάβαση, όλοι κουρασμένοι και κατα-λασπωμένοι αλλά ευτυχείς!



Εδώ ο Μιχάλης (batman), λίγο νωρίτερα, εν ώρα δράσης!