Το χρονικό της αποστολής στην Voronia 2005

Voronia - Krubera 2005
Zazarkalye 2005

Xορηγός: www.tnt.gr

Γεια και χαρά σε όλους τους αναγνώστες!
Μετά από σχεδόν τρεις εβδομάδες αναμονής και σιγής, ήρθε η ώρα να γράψουμε λίγα λόγια για την αποστολή και να εξιστορήσουμε τα γεγονότα...

2-7-2005 έως 8-7-2005
Αθήνα - Μόσχα - Sochi και ...οι υποχρεωτικές διαδρομές
Η περιπέτεια ξεκίνησε από την πρώτη μέρα μέχρι και διήρκεσε ως την τελευταία... Χρειάστηκε να "λαδώσουμε" για να μπούμε στην Ρωσία λόγω τυπογραφικού λάθους στην VISA!!! Στο Sochi πληροφορηθήκαμε για το χαρτί... Καθηλωθήκαμε στην Γεωγραφική υπηρεσία και κάναμε εκδρομές μέχρι και την τρίτη μέρα... μετά η αστυνομία της περιοχής έκανε με καθαρό εκβιασμό μια "αφαίμαξη" από τα πορτοφόλια των Πολωνών που ήταν μαζί μας (100 εύρο το άτομο, σύνολο 300...) και το γεγονός αυτό μας έκανε να περιορίσουμε την κινητικότητα... Έτσι οι μέρες περνούσαν και το ηθικό έπεφτε...

Είναι γεγονός το ότι εάν θέλει κάποιος να επισκεφθεί την Ρωσία πρέπει να έχει γερά νεύρα και πολύ ψυχραιμία. Είσαι συνεχώς αντικείμενο εκβιασμών και όλοι, κυρίως οι αστυνομικοί, προσπαθούν να βγάλουν χρήματα από την παρουσία σου, εκεί υποβάλλοντας σε ταπεινωτικές πολλές φορές και καθόλου ευχάριστες καταστάσεις... Πρέπει να ξέρεις "πότε και πόσα" πρέπει να δώσεις, όμως η διαδικασία για να το μάθεις αυτό είναι επίπονη... Την "εκπαίδευση" αυτήν δυσκολεύει το γεγονός του ότι πολύ λίγοι Ρώσοι μιλούν Αγγλικά...




Σιγή ...ασυρμάτου!
Όπως όλοι θα καταλάβατε, μάθατε ή δεν μάθατε, τρία από τα τέσσερα μέλη της αποστολής (Ηλίας, Μεθόδιος και ο υπογράφων) αποφάσισαν τελικά την μετά από εξι μέρες αναμονής να εισέλθουν στην Αμπχαζία. Αιτία ήταν η καθυστέρηση της έκδοσης άδειας. Το γεγονός αυτό καθυστερούσε ολόκληρη την αποστολή "Zazarkalye 2005" ("Πίσω από τον καθρέπτη 2005") μιας και ήμασταν μέλη της ομάδας χαρτογράφησης η οποία δεν μπορούσε να ξεκινήσει εάν δεν περνάγαμε.

The river team...
Εμπειρία ανεπανάληπτη... Πρόκειται για μια από εκείνες τις στιγμές που δεν τις ξεχνάς ποτέ... Ήταν κάτι σαν χορός μες στο σκοτάδι μιας και όλοι πιασμένοι χέρι - χέρι και το ρεύμα αρκετά δυνατό... Αρχικά αυτό μας λύτρωσε από την αγωνία και την αναμονή.

9-7-2005
Jeep Safari.
Αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να συγκεντρωθούμε στην αποστολή και να ξεχάσουμε την επιστροφή η οποία ξέραμε ότι θα είναι πιο δύσκολη... Το επόμενο απόγευμα λοιπόν αφήσαμε την παραλία και φορτωθήκαμε στο περίφημο φορτηγό που θα μας ανέβαζε στην κατασκήνωση βάσης, στην κοιλάδα του Ορτομπαλαγκάν. Η διαδρομή που θα κάναμε στην καρότσα του URAL 6x6 έχει μήκος 32 Κμ και η υψομετρική διαφορά είναι 2000μ... Η εμπειρία διαρκής 4 ώρες (!!!) και ήταν όπως ακριβώς μας την είχαν περιγράψει οι φίλοι μας στο παρελθόν. Τα τοπία από τα οποία περνούσαμε ήταν εντυπωσιακά ενώ το όχημα που μας μετέφερε κατάπινε τις ανωμαλίες του εδάφους σαν να μην υπήρχαν.

Ανεβαίνοντας στο βουνό του Προμηθέα.
Τα δάση του Καυκάσου είναι πολύ πλούσια σε βλάστηση, πολύ δασωμένα. Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει έντονη οικονομία γύρω από την υλοτομία στην περιοχή. Παρόλη την δραστηριότητα αυτήν το δάσος δεν δείχνει να επηρεάζετε. Μονάχα λίγο μετά από τον οικισμό βοσκών και ξυλοκόπων (σε υψόμετρο 1400μ) τα δάση υποχωρούν παραχωρώντας την θέση τους την αλπική ζώνη. Η τελευταία διαφέρει από την αντίστοιχη ελληνική μιας και είναι πολύ πιο πράσινη. Λιβάδια και μικρές λίμνες καθώς και μεγάλες χιονούρες ήταν τα χαρακτηριστικά του τοπίου.

Όταν φτάσαμε στο Ορτομπαλαγκάν το φορτηγό σταμάτησε. Ξεφορτώσαμε γρήγορα τα πράγματα και μέσα στο σκοτάδι αποχαιρετίσαμε τον οδηγό και τους φιλόξενους βοσκούς που ζουν στο τέρμα του δρόμου... Φορτωμένοι με μέρος από τα πράγματα μας αρχίσαμε να ανεβαίνουμε μες το σκοτάδι. σε 40 λεπτά είχαμε ανέβει 240μ υψομετρική διαφορά και αντικρίσαμε την κατασκήνωση βάσης. Αγκαλιές και ικανοποίηση. Ήμασταν εκεί και πλέον κανένα ελικόπτερο και κανένα "χαρτί" δεν μπορούσε να μας βγάλει από τις αφηγήσεις και τις αναφορές για το συγκεκριμένο σπήλαιο, αφηγήσεις που με λαχτάρα ακούγαμε τα τελευταία χρόνια από τους φίλους μας του CAVEX. Με την παρουσία μας εκεί καταφέραμε να υπάρχει ελληνική εκπροσώπηση σε ένα από τα σπουδαιότερα εξερευνητικά γεγονότα της χιλιετίας.

10-7-2005
Η κατασκήνωση βάσης.
Όταν ξυπνήσαμε το επόμενο εκείνο το πρωινό συνειδητοποιήσαμε το πόσο μεγάλη ήταν η κατασκήνωση βάσης. 35 σκηνές συν την μεγάλη τέντα του μαγειρείου - τραπεζαρίας. Υπήρχε και μια σκηνή για τηλεπικοινωνίες (internet και κινητή τηλεφωνία) στην οποία μας ξενάγησε ο Klim (Oleg Klimchouk), την οποία όμως είχαμε αποφασίσει ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε για ευνόητους λόγους. Στην μεγάλη σκηνή (τραπεζαρία) κατέληγε και το καλώδιο του τηλεφώνου το οποίο ένωνε τα βάθη της Voronia με τον έξω κόσμο.

Μέρα και νύχτα υπήρχε άνθρωπος δίπλα στο τηλέφωνο και κατέγραφε όλες τις κινήσεις εντός της σπηλιάς. Εκεί υπήρχε και το πρόγραμμα της αποστολής και το διάγραμμα με τα σακίδια και τις κατασκηνώσεις. Ήταν μπορούμε να πούμε το κέντρο επιχειρήσεων της όλης αποστολής. συνολικά ήταν συγκεντρωμένοι περί τους 40 σπηλαιολόγους (συμπεριλαμβανομένων και των απόφοιτων των σεμιναρίων σπηλαιολογίας οι οποίοι βοηθούσαν στην αποστολή και εξασκούνταν σε μικρά βάθη στην Voronia και σε παρακείμενα σπήλαια).



Κατάβαση εγκλιματισμού μέχρι τα -240μ.
Το πρόγραμμα μας περιελάμβανε αρχικά μια κατάβαση εγκλιματισμού μέχρι τα -240μ για την πρώτη ημέρα... Φυσικά μετά σακιδίου. Έτσι χωρίς καλά να το πιστεύουμε και μετά από 16 ημέρες "αναμονής" (9 μέρες τον Γενάρη και 7 μέρες του Ιουλίου) λύσαμε τον καταβατήρα μας και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το πρώτο πηγάδι (P.57). Δυστυχώς η ικανοποίηση μας δεν κράτησε για πολύ... Τα σκοινιά ήταν πολύ φθαρμένα και το αρμάτωμα κακό. Χρειάστηκε να κάνουμε κόμπους σε κάποια σημεία για να συνεχίσουμε την κατάβαση. Πολλοί νέοι σπηλαιολόγοι χρησιμοποιούσαν το τμήμα αυτό το σπηλαίου προκαλώντας φθορές.

Μαζί μας στην κατάβαση εγκλιματισμού ήταν όλο το υπόλοιπο "river team" δηλ. οι Πολωνοί και ο Αλαν Walrid με τον οποίο δεθήκαμε ιδιαίτερα. Ο Αλαν είναι πολύ ευχάριστός και πολύ έμπειρος σπηλαιολόγος, γύρω στα 50 και είναι γνωστός παγκοσμίως για το βιβλίου του, το "Vertical".

Το σπήλαιο ήταν πάρα πολύ κρύο και εμείς δεν είχαμε φέρει μαζί μας τις PVC φόρμες μας φοβούμενοι τα υπέρβαρα στο αεροπλάνο. Στα -240μ υπάρχει μια αίθουσα (Crym) μετά την οποία ξεκινάει το P.110 το οποίο είναι και γνωστό σαν "Wet Puit" (βρεγμένο πηγάδι). Τα νερά ακούγονταν μέχρι πάνω από τον καταρράκτη. Σε γενικές γραμμές το σπήλαιο μέχρι εκεί δεν έχει εντυπωσιακά μεγάλους χώρους, δεν είναι όμως και στενό. Σταλαγμιτικός διάκοσμος σχεδόν δεν υπάρχει και τα πετρώματα θυμίζουν πολύ τον "Γουργούθακα" στην Κρήτη.

Η επιστροφή στην επιφάνεια μας παραξένεψε γιατί παρά το γεγονός του ότι Ήμασταν σε συνεχή κίνηση, δεν καταφέραμε να ζεσταθούμε... Η θερμοκρασία ήταν λιγότερη από 3 βαθμούς Κελσίου... Ανεβαίνοντας κάναμε και φωτογράφηση με τον Αλαν.

11-7-2005.
Προώθηση υλικών στην κατασκήνωση των -700μ
Από δύο σακίδια ο καθένας δεμένα στην ζώνη και φύγαμε νωρίς το πρωί για την κατασκήνωση στα -700μ. Το Ρ.110 αποδείχθηκε όντως wet puit (βρεγμένο πηγάδι). Μαζί με εμάς και το υπόλοιπο "river team" κατέβηκε και ο Κlim για να αλλάξει τα κατεστραμμένα σκοινιά και να διορθώσει το αρμάτωμα στο "βρεγμένο πηγάδι" (να αποφύγει τα νερά).

Μετά το Ρ.110 υπάρχει ένας μικρός μαίανδρος. Στο τέλος του ξεκινά το επιβλητικό Ρ.150 το οποίο είναι και η μεγαλύτερη κατάβαση της Voronia. Το βάραθρο έχει πολύ μεγάλες διαστάσεις. Στο τέρμα του ξεκινά ένας μέαδρος μήκους 250μ. ο οποίος είναι ένα από τα πιο δύσκολα σημεία του σπηλαίου. Στο τέλος του αρχίζει η κατάβαση "Pti Drou" στον πάτο της οποίας βρίσκετε η 1η κατασκήνωση χωρητικότητας 6 ατόμων.

Επιστρέψαμε χωρίς σακίδιο στην επιφάνεια σε 4 ώρες γεγονός που επιβεβαίωσε ότι η προετοιμασία μας δεν πήγε χαμένη.

12-7-2005
Ξεκούραση και σχεδιασμός των επόμενων κινήσεων.
Ημέρα ξεκούρασης μετά από δυο μέρες συνεχούς δράσης. Συζητήσαμε με τον Klim και τους υπόλοιπους για το σχέδιο της χαρτογράφησης. Επίσης κάναμε και μερικές ασκήσεις για να συγχρονιστούμε στις μετρήσεις χαρτογράφησης και να αυξήσουμε την ακρίβεια μας (κλείσιμο λούπας). Αργά το απόγευμα ήρθε και ο Denis Provalov (αρχηγός της αποστολής) μαζί με τους υπόλοιπους ξένους: ο Mateo και ο Jacomo από την Ιταλία, και ο Rok, o γιατρός από την Σλοβενία, όλοι τους φίλοι μας από την αποστολή του ΣΕΛΑΣ στην Σλοβενία το 2003. Επιπλέον ένας Άγγλος σπηλαιολόγος (ο Tony) και ο Τσέχος, Ζντένεκ, που ήταν μαζί μας και το χειμώνα. Έγινε ένα συμβούλιο και αποφασίστηκε να μπούμε την επόμενη μέρα για χαρτογράφηση.

13-7-2005
Ξεκινάμε την χαρτογράφηση.
Ο Ηλίας και ο Μεθόδιος ανέλαβαν το κομμάτι από τα -500μ έως τα -950 ενώ ο υπογράφοντας με τον Αλαν θα χαρτογραφούσαμε από -950μ έως τα -1440μ (σιφόνι). Το επόμενο βράδυ δηλ. ο Μεθόδιος και ο Ηλίας θα κοιμόντουσαν στα -700μ (Κατασκήνωση 1) και εγώ με τον Άλαν στα -1200μ (Κατασκήνωση 2). Υπολογίζαμε ότι θα θέλαμε δύο ημέρες η κάθε ομάδα για να ολοκληρώσουμε την χαρτογράφηση.

Η χαρτογράφηση.
Επειδή η σπηλιά αυτή αποτελεί ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ, το CAVEX ήθελε να επιβεβαιώσει τις μετρήσεις των Ουκρανών. Επιπλέον σκοπός είναι να φτιαχτεί ένας πλήρης τρισδιάστατος χάρτης μιας και οι Ουκρανική ομάδα δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο (έχουν χαρτογραφήσει μονάχα τα κομμάτια που έχουν εξερευνήσει και όχι αυτά τα οποία ήταν γνωστά από το παρελθόν). Επιπλέον οι Ρώσοι δούλευαν μια μέθοδο με υδροστατική πίεση και ένα πείραμα μετρήσεων με τα αλτίμετρα SUUNTO (πολλαπλές μετρήσεις από πολλά αλτίμετρα σε διάσπαρτους σταθμούς μέσα στην σπηλιά) στο οποίο συμμετείχαμε.

Τόσο ο υπογράφον με τον Άλαν όσο και ο Μεθόδιος με τον Ηλία έπρεπε να μεταφέρουμε και από ένα σακίδιο μαζί μας το οποίο ήταν απαραίτητο για την δημιουργία των κατασκηνώσεων στα -1600μ και στα -1950μ. Άρα μιλάμε για χαρτογράφηση μετά σακιδίου σε ένα από τα πιο κρύα σπήλαια που έχουμε επισκεφθεί ποτέ.

Η χαρτογράφηση ήταν πολύ κοπιαστική και κράτησε 8 ώρες την πρώτη μέρα. Όταν φτάσαμε στα -1200μ Ήμασταν βρεγμένοι κι εντελώς παγωμένοι. Τα ίδια και η άλλη ομάδα στα -700μ. Ευτυχώς η κατασκήνωση ήταν πολύ καλή και καταφέραμε να αναρρώσουμε και να στεγνώσουμε το απστασιόμετρο λέιζερ και την πυξίδα από τα νερά.

Το σπήλαιο είναι εξαιρετικά όμορφο μεταξύ -700μ και -1200μ. Ο Κλιμ μας είπε ότι είναι τυπικό παράδειγμα σπηλαίου του δυτικού Καυκάσου. Συνεχείς καταρράκτες το πολύ 30μ ύψους, άνετοι χώροι χωρίς πολλά στενά. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα. Τελικά το ομορφότερο στολίδι του τμήματος αυτού, είναι η δυναμική και έντονη παρουσία του νερού με τους θορυβώδεις συνεχείς καταρράκτες του. Μοιάζει με ένα υπόγειο φαράγγι, και όσοι έχουν κάνει canyoning μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ.

Η περιοχή της κατασκήνωσης 2 έχει μεγάλους χώρους και είναι άνετη σαν κατασκήνωση. Μοναδικά μειονεκτήματα η λάσπη ακριβώς έξω από την πόρτα της σκηνής και ο θόρυβος από τον τελευταίο καταρράκτη καμία εικοσαριά μέτρα μακριά από την σκηνή.

14-7-2005
Δεύτερη μέρα παραμονής στην Voronia - Χαρτογράφηση από τα -1200μ έως τα -1300μ.
Μόλις ξεκουραστήκαμε φορέσαμε και πάλι τα βρεγμένα ρούχα και τα λασπωμένα υλικά και ξεκινήσαμε με το Άλαν (με κρύα καρδία) την χαρτογράφηση από τα -1200μ έως τα -1300μ. Κανονικά ο στόχος μας ήταν να φτάσουμε μέχρι τα -1410μ. αλλά η πυξίδα δεν είχε στεγνώσει καλά και δεν έβλεπα εύκολα τις μετρήσεις.

Η διαδρομή από την κατασκήνωση 2 έως τα -1300μ είναι από τα πιο υγρά κομμάτια του σπηλαίου. Σε αρκετά σημεία πρέπει να περάσεις σερνόμενος μέσα από νερά ενώ μερικά πηγάδια έχουν έντονο "σπρέι" και ρεύμα αέρα από τον καταρράκτη συνεπώς έχουν και πολύ κρύο. Έτσι σταματήσαμε την χαρτογράφηση στα -1300μ και συνεχίσαμε για να προωθήσουμε τα σακίδια μας στην Κατασκήνωση 3 (-1410μ).

Η κατασκήνωση αυτή είναι η πλέον άνετη και είναι γνωστή σαν "Sandy beach". Βρίσκετε σε ένα στεγνό παρακλάδι του σπηλαίου κι έτσι η θερμοκρασία εκεί είναι 5 βαθμούς Κελσίου. Επιπλέον δεν υπάρχει θόρυβος από νερά κάτι που κάνει τον ύπνο πιο ευχάριστο.

Άφησα το σακίδιο μου και αποχαιρέτησα τον Άλαν. Αυτός θα έμενε στο Sandy beach ενώ εγώ θα ανέβαινα να συναντήσω τον Ηλία και τον Μεθόδιο στην Κατασκήνωση 2. Εκεί τους βρήκαν λίγη ώρα αργότερα και μου διηγήθηκαν την περιπέτειά τους με την χαρτογράφηση... Πέσαμε για ύπνο αφού πρώτα καθαρογράψαμε τις μετρήσεις της χαρτογράφησης στο Palm (Auriga) που είχαμε μαζί μας.



15-7-2005
Τρίτη μέρα παραμονής στην Voronia.
Κανονικά, βάση του αρχικού προγράμματος, εκείνο το πρωί έπρεπε να προωθηθούμε στην Κατασκήνωση 3 και να πάρουμε σειρά για να περάσουμε το σιφόνι. Ο Μεθόδιος ξεκίνησε νωρίς την επιστροφή του στην επιφάνεια μιας και δεν είχε διάθεση να προσπαθήσει το σιφόνι. Λόγω καθυστερήσεων στην προώθηση των υλικών χρειάστηκε να παραμείνουμε όλοι την ημέρα εκεί χωρίς να κάνουμε τίποτα. Κάποια στιγμή ήρθαν και μας βρήκαν οι φίλοι μας οι Πολωνοί (Artur, Lukas και Peter). Σύμφωνα με τις νέες οδηγίες που λάβαμε από την επιφάνεια μέσω του τηλεφώνου, θα ξεκινούσαμε την επομένη για την Kατασκήνωση 3.

16-7-2005
Τέταρτη μέρα παραμονής στην Voronia - Χαρτογράφηση από τα -1300μ στα -1440μ.
Ξεκινήσαμε νωρίς να κατεβαίνουμε προς το Sandy Beach. Στα -1300μ ξεκινήσαμε με τον Ηλία την χαρτογράφηση. Ευτυχώς τα όργανα λειτούργησαν σωστά αυτήν την φορά...

Τα κακά μαντάτα...
Φτάσαμε στην κατασκήνωση 3 οπού συναντήσαμε τους Victor και Andrey. Δυστυχώς για εμάς οι δύο Ρώσοι οι οποίοι είχαν αναλάβει να μας περάσουν από το σιφόνι δεν μιλούσαν καλά αγγλικά... Τους είδαμε ανήσυχους και αφού τους ρωτήσαμε μας εξήγησαν ότι το σιφόνι είχε υψηλή στάθμη και ότι ήταν μεγαλύτερο από ότι το περίμεναν και μας το είχαν περιγράψει. Ο αέρας που είχαμε στην διάθεση μας δεν ήταν αρκετός και Ήμασταν 8 άτομα για να περάσουμε. (2 Ρώσοι, 3 Πολωνοί, 1 Άγγλος και εμείς). Στην διάθεση μας είχαμε 2 μπουκάλες η μια του ενός λίτρου και η άλλη των δύο λίτρων, οι οποίες είχαν από 100 ατμόσφαιρες η καθεμία. Επιπλέον το σιφόνι είχε μηδενική ορατότητα και ήταν αρκετά στενό...

Τα νέα δεδομένα μας κλόνισαν και αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε για την ασφάλεια του εγχειρήματος. Σκεφτήκαμε το πόσο καλύτερα θα ήταν εάν ήταν κι ο Νίκος μαζί μας ο οποίος έχει την απαραίτητη για την περίσταση εμπειρία στην σπηλαιοκάτάδυση και θα μπορούσε να μας καθοθηγήσει...

Μια ακόμη αναβολή στο πρόγραμμα και πολλές συνεννοήσεις (στα Ρώσικα) καταλάβαμε ότι αφορούσαν το θέμα του αέρα. Αποφασίστηκε να ξεκινήσει ομάδα από την επιφάνια και να φέρει επιπλέον φιάλες με αέρα για την κατάδυση (ο Denis και οι Ιταλοί). Φύγαμε για χαρτογράφηση με τον Ηλία ενώ οι υπόλοιποι ξεκουράζονταν στην κατασκήνωση 3... Φτάσαμε μέχρι το σιφόνι (-1440μ) το οποίο έδειχνε στενό. Γυρίσαμε στο Sandy Beach βρεγμένοι ξανά και πέσαμε για ύπνο. ε περισσότερο αέρα την επόμενη μέρα...



17-7-2005
"No thanks".
Ξυπνήσαμε νωρίς και ετοιμάσαμε πρωινό στην κατασκήνωση. Ξαφνικά, ακούσαμε παράξενους θορύβους. Συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν πέτρες που χτυπούσαν μεταξύ τους και αυξημένος θόρυβος από νερό που τρέχει στους καταρράκτες. Το τηλέφωνο δεν λειτουργούσε... Υποθέσαμε ότι κάποια καταιγίδα είχε συμβεί στην επιφάνια.

Η υπόθεση μας επιβεβαιώθηκε 2-3 ώρες αργότερα αφού αποκαταστάθηκε η τηλεφωνική επικοινωνία. Εμείς Ήμασταν ασφαλείς όμως η ομάδα του Denis που θα κατέβαζε κι άλλες μπουκάλες, δεν μπόρεσε να μπει στο σπήλαιο. Στην επιφάνεια μας είπαν ότι βρισκόταν σε εξέλιξη μια απίστευτη καταιγίδα με πολύ ισχυρούς ανέμους.

Αργά το απόγευμα μετά από επιπλέον συνεννοήσεις με την επιφάνια (πάντα στα Ρώσικα) δόθηκε η εντολή να περάσουμε το σιφόνι χωρίς να έχει έρθει ο επιπλέον αέρας. Δεν θυμάμαι πολλές φορές να έχω τόσο στεναχωρηθεί και φοβηθεί συνάμα. Ήταν ξεκάθαρο για εμάς ότι η κατάδυση αυτή ήταν μια τρέλα και μας προκαλούσε φόβο ακόμη και το γεγονός του ότι σκεφτόμαστε να το κάνουμε... Μια μισό άδεια μπουκάλα του ενός λίτρου μπορεί να αδειάσει πολύ σύντομα me με ένα free flow του ρυθμιστή. "No thanks" είπαμε. Παίξαμε αρκετή Ρώσικη ρουλέτα μέχρι σήμερα και γίναμε και πάλι κύριοι του εαυτού μας αποφασίζοντας εμείς για τις ζωές μας.

Τα χρονικά περιθώρια είχαν άλλωστε στενέψει. Θα περνούσαμε τα σύνορα στις 21-7-2005. Έτσι η κατάβαση μας τερμάτισε στο βαθύτερο σημείο στο οποίο έχουν φτάσει ποτέ Έλληνες σπηλαιολογόγοι στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, σε βάθος -1440μ. Ξέραμε ότι μπορούσαμε να πάμε πολύ πιο κάτω αλλά αυτή η συγκυρία και το σιφόνι για το οποίο δεν Ήμασταν έτοιμοι μας σταμάτησαν.

Βοηθήσαμε την υπόλοιπη ομάδα να πάει τα σακίδια μέχρι το σιφόνι και μετά γυρίσαμε στην κατασκήνωση 2 (-1200μ) μαζί με τον Πολωνό τον Peter ο οποίος συντάχθηκε με την απόφασή μας.

18-7-2005
Επιστροφή στην επιφάνια.
Μοιράστηκα με το Ηλία ένα σακίδιο στην επιστροφή. Ξεκινήσαμε στις 11:10 και βγήκαμε πάνω στις 20:00 μαζί με μια στάση μιας (1) ώρας στα -700μ. Συνολικά 8 ώρες, για 1200μ υψομετρική διαφορά. Έξω μας περίμενε ο Μεθόδιος με τον οποίο είχαμε να ειδωθούμε πολλές μέρες. Συνολικά παραμείναμε 128 ώρες μέσα στο σπήλαιο (5 μέρες) μια ακόμη πρωτόγνωρη εμπειρία για μας.


19-7-2005
Ξεκούραση.
Περάσαμε την πρώτη μέρα της ξεκούρασης στην σκηνή. Είχα κρυώσει γιατί βράχηκα στο Βρεγμένο πηγάδι... είχα πυρετό 38 βαθμούς ο οποίος υποχώρησε αργά το απόγευμα αφήνοντάς μου μια ατονία. Ο Μεθόδιος μπήκε με τον Sklyar φίλο μας από τις αποστολές στην Ελλάδα και στην Σλοβενία για να ολοκληρώσει την χαρτογράφηση από τα -600 στα -950μ.

Το απόγευμα εκείνης της μέρας έφτασαν και τα νέα του ατυχήματος. Ένας νεαρός Ρώσος σπηλαιολόγος (23 χρονών) ο Andrey είχε πέσει περίπου 7 μέτρα γιατί το σκοινί με το οποίο αρμάτωνε δεν είχε τον κόμπο που επιβάλλεται στο τέλος του... Για την ώρα δεν ξέραμε περισσότερα. Αμέσως έφυγε μια ομάδα με Ουκρανούς να πάει κάτω φάρμα και τρόφιμα κοντά στο θύμα. Δυστυχώς όμως δεν τον βρήκαν γιατί ήταν πίσω από ένα πολύ στενό και δαιδαλώδες τμήμα.

20-7-2005
Ανακαλούνται οι ομάδες από τον πάτο.
Η διάσωση από την Ρωσία ήταν καθοδόν. Ο Andrey είχε σπάσει τα δύο πόδια του, την λεκάνη και είχε ένα χτύπημα στην σπονδυλική και στον ωμό... Ο σφυγμός του και η θερμοκρασία του ήταν καλές. Άρχισε να συλλέγεται εξοπλισμός από όλοι την Ρωσία μιας και υπολόγιζαν ότι για τις ανατινάξεις θα χρειαζόντουσαν 4-5 μέρες και 3-4 βενζινοκίνητα τρυπάνια.

Όλοι οι έμπειροι σπηλαιολόγοι ήταν στον πάτο και ξεκινούσαν να ανεβαίνουν ενώ εμείς δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε καλά με τους υπόλοιπους. Αισθανθήκαμε ότι ήθελαν να μας κρατήσουν απέξω και να μας "διώξουν" μια ώρα νωρίτερα. Δεν ήθελαν να έχουν στο κεφάλι τους το πέρασμα τον συνόρων και πιθανά προβλήματα από αυτό και την διάσωση μαζί.

21-7-2005
Συγκεντρώνονται σιγά - σιγά κάποια υλικά για την διάσωση - Όλοι οι ξένοι ετοιμάζονται για αναχώρηση.
Ο Μεθόδιος επέστρεψε μετά από 2 μέρες στην σπηλαία έχοντας μαζί του δεδομένα χαρτογράφησης περίπου 500μ υψομετρική διαφορά. αισθανθήκαμε ικανοποίηση μιας και είχαμε συνεισφέρει τα μέγιστα στην χαρτογράφηση του σπηλαίου (από -500 έως -1440μ - περίπου το μισό σπήλαιο).

Ετοιμαστήκαμε όλοι για την αναχώρηση. Πολωνοί, Ιταλοί Έλληνες. Υπήρχε πληροφορία ότι το φορτηγό θα ανέβαινε το απόγευμα.

22-7-2005
Επιστροφή στον "πολιτισμό" και πέρασμα το συνόρων.
Πήραμε πολύ νωρίς το δρόμο της επιστροφής με το γνωστό φορτηγό. Την ίδια μέρα περάσαμε τα σύνορα και ήταν όντως πολύ πιο δύσκολο από τον ερχομό μας στην Αμπχαζία...

23-7-2005
Επιστροφή στην Μόσχα.
Επιστροφή στην Μόσχα μετ' εμποδίων μιας και όλοι μας ζητούσαν λεφτά και μας έσερναν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα προφασιζόμενοι ότι το registration μας δεν ήταν καλό. Ευτυχώς, τα καταφέραμε να μην πληρώσουμε ούτε ένα ρούβλι (!!!) Φαίνετε ότι είχαμε αρχίσει να μαθαίνουμε το μάθημα μας αν και η εμπειρία δεν ήταν ευχάριστη...

25-7-2005
Επιστροφή στην Αθήνα.
Eπιστροφή στην Αθήνα με Bussiness class παρέα με τον Παναγιώτη Κοτρονάρο ο οποίος είχε πάει με ακόμη 22 ορειβάτες στην κορυφή του Καυκάσου, στο Elbrus (5.164m).

Η συγκίνηση και η ανακούφιση μεγάλη! Είμαστε τυχεροί που ζούμε σε αυτόν τον τόπο κι ας γκρινιάζουμε συνέχεια. Είμαστε πλέον σίγουροι ότι μπορούμε να βρούμε και στην Ελλάδα μια σπηλιά βαθύτερη από -2000μ.
Ας το προσπαθήσουμε!


Για την αποστολή,

I have translated Kostas' post to the SELAS forum. I have kept his use of the first person.


Kostas writes:

Voronya - Krubera 2005
Zazarkalye 2005

Sponsor: www.tnt.gr

Hello to all our readers!

After almost three weeks of waiting and silence, the time has come to write a few words about the expedition and to recount the events which took place...

2-7-2005 to 8-7-2005
Athens - Moscow - Sochi and the…obligatory excursions
The adventure began on the first day and continued until the very last… Due to a typo on our visa, we needed to ease our way through the borders by paying! At Sochi we learnt that the paperwork for crossing into Abkhazia / Georgia was not yet sorted out… we were tied down at the Geographic service and made excursions on every day up to the third day... then the local police relieved the members of the Polish team of some of the weight of their wallets through clear extortion to the tune of 100 euro a head - 300 euro in total. This event made us restrain our movements somewhat and so the days passed and our morale dropped.

It is a fact that to visit Russia you got to have strong nerves and a lot of self-control. You are always going to be a potential victim of extortion, and everyone, especially the police, will try to make money through your presence, often putting you through humiliating and unpleasant circumstances. You have to be aware of how much it is necessary to give and to whom, but the trial and error process of learning is tough... The learning process is especially difficult as very few Russian speak English.





Radio silence!
Everyone figured it out in the end, or heard through others. Three of the four members of the expedition (Elias, Methodios and Kostas) decided in the end on the sixth day to enter Abkhazia. The delay in crossing was delaying the whole of the "Zazarkalye 2005" expedition (Zazarkalye means "Behind the mirror") since we were members of the survey team which could not get started if we could not get to base camp. ...For obvious reasons we decided to put in place a "radio silence" with no news going out to anywhere until our safe return to Greece.

An unprecedented experience... It was one of those moments one never forgets... It was something like a dance in the darkness, since we were all there with linked arms... Initially, the "crossing" delivered us from the suspense and the wait.

9-7-2005
Jeep Safari
We decided to concentrate on the expedition and to forget about the return despite knowing that it would be more difficult than getting there... The next afternoon we left the beach and loaded ourselves onto the famous truck which would take us to base camp in the Ortobalagan valley. The route which we would cover in the back of the URAL 6x6 was 32 km and the altitude differential was 2000m... The experience lasted four hours (!!!) and was just as we had imagined it from the descriptions of our friends in the past. The scenery we passed was impressive, while the vehicle would swallow up any unevenness in the road surface like they didn't exist.

Ascending the mountain of Prometheus.
The forests of the Caucasus are very rich in foliage, the mountain heavily forested. We realized that there is a lively economy related to forestry in the region, but despite the activity, the forest does not seem to be suffering. A little beyond a small hamlet of shepherds and woodcutters at about 1400m, the forests withdraw giving their place to the Alpine zone. The Alpine zone is very different to the equivalent zone in Greece in that it is far greener. Small meadows and little lakes coupled with large areas of standing snow characterize the landscape.

The truck stopped when we had reached Ortobalagan. We quickly unloaded our gear and in the dark we said our goodbyes to the driver and the hospitable shepherds who live at the end of the road… Loaded up with part of our things we started to climb into the darkness. In 40 minutes we had climbed the 240m to the valley and looked out onto the base camp. Embraces and satisfaction. We were there, and no helicopter or missing permit would stand in the way of living the stories and reports which we had heard about the cave in question. Those stories we had been hearing with enthusiasm for the past few years from our friends in CAVEX, and now we ere here. With our presence at base camp, we had managed to ensure Greek representation at one of the most significant exploratory events of the millennium.

10-7-2005
Base camp
When we woke the next morning we realized how large base camp is. 35 tents plus the large cookhouse-dining room tent. There was a telecommunications tent also with internet and mobile phone connections. Klim (Oleg Klimchouk) showed us around the tent, but we had already decided that it would not be a good idea to be broadcasting our presence. The large tent (dining room) held one end of the telephone line which disappeared into the depths of Voronya and connected those in the cave with the outside world.

Night and day, there was someone next to the phone recording all movements in the cave. The expedition plan was there along with the diagram showing the whereabouts of all bags in relation to the camps. You could say that this was the centre of operations of the whole expedition. There were about 40 speleologists collected together (including the recent graduates from speleological seminars who were assisting the expedition and building up experience at small depths and in the pot holes in the area).




Acclimatisation descent to -240m
Our schedule had an initial acclimatisation descent to -240m for the first day… with a bag, of course! So, without quite believing our luck, after 16 days of waiting (9 days in January and seven in July) we secured our descenders and began to descend the first pitch (P.57). Unfortunately our satisfaction did not last too long… The ropes were very worn and the rigging not so good. It was necessary to tie off the very worn patches with knots in some places to be able to continue the descent. There were many "new" cavers using this part of the cave and they had accelerated the wear and tear.

The whole of the "river team" was with us on the acclimatisation trip - that is to say the Poles and Alan Walrid, with whom we became quite close. Alan is a very pleasant and very experienced speleologist of about 50 years, and is known world-wide for his book: "Vertical".

The cave was exceptionally cold, and we hadn't brought PVC overalls with us for fear of incurring overweight charges on the airplane. At -240m there is a chamber (Crym) after which begins P.110, known as "Wet Puit". The waters of the waterfall could be heard at the top of the pitch. In general, to this point, the cave does not have any impressively large chambers, but it is not narrow either. There are almost no speleothems at all and the bedding of the rock is very reminiscent of "Gourgouthakas" on Crete.

The return to the surface surprised us. Despite the fact that we were constantly moving, we did not manage to warm ourselves up…The temperature was less than 3 degrees Celsius! On the way up we did some photography with Alan.

11-7-2005
Forwarding gear to the camp at -700m
With two bags each, hanging from the harness, we set off early in the morning for the camp at -700m. Ρ.110 lived up to its name of Wet Puit. Together with us and the remaining "river team" Klim came down too to change the old ropes and correct the rigging on Wet Puit (to take the rope out of the water).

After the Ρ.110 there is a small meander, at the end of which begins the imposing Ρ.150 which is the largest single pitch in Voronya. The pitch has very large dimensions. At its end a meander of 250m length begins. This is one of the most difficult parts of the cave. At the end of this, there is a pitch called "Pti Drou" at the bottom of which is the first camp, which holds six people.

We returned to the surface (without bags) in four hours, something which confirmed that the time we had spent on our preparation was not time wasted.

12-7-2005
Rest and planning of the next moves
A day of rest after two days of continuous action. We talked with Klim and the others about the plan for the survey. We also did various exercises and drills to get our readings synchronized and improve our accuracy (loop closure). Late in the afternoon, Denis Provalov (expedition leader) came with the other foreigners: Mateo and Jacomo from Italy, and Rok, a doctor from Slovenia, all of them friends of ours from an expedition in which SELAS had taken part in 2003. In addition there was an English speleologist, Tony, and a Czech called Zdenek, who had been with us in the winter too. A small council was held and it was decided that we would go in the next day and commence the survey.

13-7-2005
Survey begins
Elias and Methodios had undertaken the section from -500m to -950m, while I would survey from -950m to -1440m (siphon/sump) together with Alan. The next night, Methodios and Elias would sleep at -700m (Camp 1) while Alan and I would sleep at -1200m (Camp 2). We figured that each team would need about two days to complete their share of the survey.

Survey
Given that the cave is a new world record, CAVEX wished to confirm the readings taken by the Ukrainian team. In addition to this, one of the expedition goals (as far as the survey was concerned) was to create a three dimensional map of the complete cave. The Ukrainian team has not produced such a map, they have only surveyed the sections they have explored, not those which were known from the past. In addition to this CAVEX was using a method involving hydrostatic pressure, and were conducting an experiment with measurements taken with SUUNTO altimeters (many measurements taken on many altimeters in various locations in the cave) in which we took part.

Both Alan and I, but also Methodios and Elias were also carrying a bag which held items necessary for the creation of the camps at -1600m and -1950m. So it was surveying with a bag, in one of the coldest caves we had ever visited.

The survey was very tiring and lasted 8 hours the first day. When we reached -1200m we were soaked through and completely frozen. The same fate lay in store for the other survey team which was camping at -700m. Fortunately the camp was very well established and we managed to get our strength back and dry out our laser distos and compasses.

The cave is exceptionally beautiful between -700m and -1200m. Klim had told us that it is a typical example of a cave of the western Caucasus. There were continuous waterfalls of about 30m height and comfortable spaces without too many narrows. It was indeed very beautiful. In the end, the most beautiful ornament of this section is the dynamic and intense presence of water, with its noisy and continuous waterfalls. It seems like a subterranean canyon: all those who have done canyoning can understand what I mean.

The area around Camp 2 has large spaces and is Camp 2 is comfortable as a camp. The only drawbacks are the mud, just outside the entrance to the tent and the noise from the last waterfall about 20m from the tent.

14-7-2005
Second day in Voronya - survey from -1200m to -1300m
When we had rested, we put on our wet clothes and muddied gear once more and set off with Alan (with a heavy heart) to survey the cave from -1200m to -1300m. Our goal should have been to reach -1410m, but the compass had not yet dried well, and I could not make out the readings very easily.

The route from Camp 2 to -1300m is one of the wettest parts of the cave. There are many places where you need to crawl through water and there is quite energetic spray from the waterfall on the pitches coupled with blowing breezes which bring the temperature right down. We ceased surveying at -1300m and continued to carry the bags on to Camp 3 (-1410m).

This is the most comfortable of the camps and is known as "Sandy Beach". It is in a dry side-branch of the cave and so the temperature there is about 5 degrees Celsius. Furthermore, there is no noise from the water, and this makes sleeping more pleasant.

I left my bag and said goodbye to Alan, who would sleep at Sandy Beach, while I would go up to meet Methodios and Elias at Camp 2. I found them there a little later and they recounted their experiences with the survey. We slept only after we had written up our survey readings into the Palm (Auriga) which we had with us.



15-7-2005
Day three in Voronya
According to the initial plan, we were to go to Camp 3 that morning and take our turn to cross through the sump. Methodios set off early for the surface since he did not want to try crossing the sump. As there had been delays in gear being brought down, it was necessary for us to stay there all day without doing anything. At some point our friends the Poles (Artur, Lukas and Peter) came and found us. According to the new instructions which we got from the surface via the phone, we would set off the next day for Camp 3.

16-7-2005
Day four in Voronya - Survey from -1300m to -1440m
We set off early and began to make our way to Sandy Beach. At -1300m Elias and I began to survey. Fortunately the instruments were working properly again.

The bad news...
We reached Camp 3, where we were met by Victor and Andrey. Unfortunately for us, the two Russians who had undertaken to help us cross the sump did not speak very good English... We saw that they were a little ill at ease and asked them why. They told us that the sump was higher than usual and therefore longer than expected (and longer than it had been described to us). There was 8 of us to cross and the air that was available was not enough for the two Russians, three poles, one Englishman and the two Greeks). We had two bottles available: one was a litre, the other two litres. Both were compressed to 100 atmospheres. In addition to all this, the sump, we were told, had zero visibility and was quite narrow…

This new information unsettled us and we began to worry about the safety of the enterprise. We were thinking that things would have been much better for us if Nikos had been there with us, with his suddenly very relevant knowledge and experience of cave diving, to guide us....

There was a further delay to the plan and many discussions (in Russian) which we realised were about the air. It had been decided that a team (Denis and the Italians) would set out from the surface to bring extra bottles with air for the dive. Elias and I set off for more survey while the others took some rest in Camp 3. We reached the sump at -1440m which did indeed look to be narrow. We got back to Sandy Beach, wet again, and got ready for bed. We'd have another look at the situation when the extra air came the next day...



17-7-2005
"No thanks"
We woke early and prepared breakfast in the camp. Suddenly we heard strange noises. We realized that this noise was stones hitting each-other and increased noise from the water on the waterfalls. The phone was dead… we assumed that a storm had taken place on the surface.

Our assumption was proved true about two or three hours later once the telephone line had been restored. We were safe, but Denis' team, which was bringing more air bottles could not enter the cave. They told us that at the surface there was a huge storm in progress with very strong winds.

Late in the evening, after more deliberations (always in Russian) we received the order to cross the sump without waiting for extra air to come down. I do not recall many times in my life when I have been equally disappointed and scared. It was clear that this dive was madness for us. Even to think about going through with it caused us no small amount of fear... A half empty one litre bottle can empty very quickly with a free flow from the regulator. And so we said "No thanks". We had played enough Russian Roulette until that day. The decision not to cross helped us take control of our own safety once again.

The time constraints were very tight, too. We were due to cross back into Russia on 21-7-2005. So our descent had ended at the deepest point ever reached by Greek Speleologists, whether within Greece or elsewhere, at a depth of -1440m. We knew we could have gone deeper, but the bad timing with the sump, which we hadn't planned on, stopped us.

We helped the rest of the team take their bags to the sump and then returned to Camp 2 (-1,200m) together with Peter the Pole who had agreed with our decision and was not proceeding any further.

18-7-2005
Return to the surface
I shared a bag on the way up with Elias. We began at 11:10 and were on the surface at 20:00 including a pause of one hour at -700m. In total 8 hours for 1,200m. Outside, Methodios was waiting for us. We hadn't seen each-other for days. In total, we had spent 128 hours in the cave (5 days), yet another unprecedented experience for us.


19-7-2005
Rest
We spent the first day resting in the tent. I had a cold ever since becoming soaked in Wet Puit… I had a fever of 38 degrees which slowly receded in the late afternoon and left me a little worse for wear. Methodios went back in with Sklyar, a friend from expeditions in Greece and Slovenia, to finish off the survey from -600m to 950m.

On the afternoon of that day, we got news of the accident. A young Russian speleologist, 23 years old called Andrey had fallen about 7 meters as the rope he was rigging the pitch with had no knot at the end… For the time being, we didn't know more. Immediately a team composed of Ukrainians left for the injured caver taking medicines and food with them. Unfortunately they couldn't reach him as he was behind an exceptionally narrow and twisted section of cave.

20-7-2005
Teams are recalled from the bottom
The rescue teams were en-route from Russia. Andrey had broken both legs and his hips and had hurt his spine and shoulder… His pulse and temperature were OK. An effort was made to gather rescue equipment from all Russia, as they had estimated that they would need about four to five days explosives work with three or four petrol driven drills to open the narrow section behind which Andrey was trapped.

All the experienced speleologists were close to the bottom and had started to come up to the surface, while we were having trouble communicating with those who were around us. We felt that they didn't want us in the cave but would rather have us off the mountain sooner rather than later, They didn't want the border crossing and any problems that might bring on their minds, on top of the stress of the rescue. We totally agreed with this - the rescue was the first priority.

21-7-2005
Rescue equipment comes slowly together - Foreign speleologists prepare to leave
Methodios returned after two days in the cave having with him the survey data for about 500m of the cave's depth. We felt satisfaction as we had contributed a great deal to the survey of the cave (from -500 to -1440m - about half the cave).

We all got ready to head off. Poles, Italians, Greeks. We were told the truck would be coming up in the afternoon.

22-7-2005
Return to civilization and crossing the border again
We set off very early in the morning in the well known truck. The same day, we had crossed the borders - it was harder than it had been to get into Abkhazia…

23-7-2005
Return to Moscow
The return to Moscow was uneventful if you exclude the fact that everyone was asking us for money and dragging us into one police station after another saying our registration wasn't good or in order. Fortunately we managed to get back to Moscow paying not one rouble(!!!) It seems we had started to learn our lesson, although the learning process had not been painless...

25-7-2005
Return to Athens
We returned to Athens in Business Class together with our friend Panagiotis Kotronaros, a Greek climber who had recently conquered Everest. He had gone to the summit of the Caucasus, Elbrus (5.164m) with 22 other mountaineers from Greece.

Being back was an emotional experience and a relief! We are lucky to live here in Greece, however much we complain about it. And now, we are certain that we can find in Greece a cave deeper than -2,000m.

Let's try!


For the team,
Kostas