Σαββατοκύριακο στο Δέρσιο λοιπόν...
στα πλαίσια του συνεχιζόμενου πρότζεκτ εξερεύνησης που ξεκίνησε το 2003 βρεθήκαμε και πάλι στο οροπέδιο της Παλαιοχώρας το σαββατοκύριακο μια μικρή αποστολή τεσσάρων ατόμων, τρεις σπηλαιολόγοι και μια σπηλαιολόγος σιτιστής.
Ανεβήκαμε από την Παρασκευή και κοιμηθήκαμε στην τυροκαμάρα του Τάσου στα 250μ από την είσοδο.
Σκοπός της αποστολής ήταν η κατάδυση στο Δεύτερο σιφόνι για να ελέγξουμε τις προοπτικές συνέχειας. Στο δεύτερο σιφόνι και στο σιφόνι του τρίτου παρακλαδιού είχε γίνει σπηλαιο-κατάδυση από τον δύτη μας Νίκο Μητσάκη το 2003. Και τα δύο βγαίνουν σε στεγνό σημείο. Το δεύτερο σιφόνι φτάνει σε τρίτο σιφόνι μετά από κάποια μέτρα περπατητού, ενώ το σιφόνι τρίτου παρακλαδιού καταλήγει σε ανηφορικό πηγάδι μετά από αρκετή πορεία περπατητού.
Εν τω μεταξύ, είχαμε από την προηγόυμενη εβδομάδα ξεκινήσει άδειασμα του σιφονιού στο πρώτο παρακλάδι, στο οποίο είχε γίνει επίσης κατάδυση από τον Νίκο πέρυσι. Το σιφόνι είχε μήκος 70 περίπου μέτρα χωρίς κάποια ιδιαίτερη συνέχεια, αλλά το αδειάζαμε μήπως η μικρή και λασπωμένη σχισμή που είχε δει ο Νίκος σε έναν θόλο έδινε συνέχεια.
Ο Νίκος με τον Κομνηνό είχαν φορέσει τις στολές νεοπρέν έτοιμοι για κατάδυση. Εγώ που δεν έχω, δεν φόρεσα. Φτάνοντας στην είσοδο για το δεύτερο παρακλάδι βλέπω τα παιδιά να με περιμένουν με χαμόγελα. Καλά, άργησα πάλι, σκέφτομαι εγώ. Μου λένε να ακούσω, πάλι με χαμόγελο. Ακούω και εγώ... νερό! Να τρέχει! Η σωλήνα που άδειαζε το σιφόνι στο πρώτο παρακλάδι έτρεχε ακόμα, μετά από έξι εικοσιτετράωρα!
Σχεδόν τρέχοντας φτάσαμε στην αίθουσα στο τέλος του παρακλαδιού και αντικρίσαμε το πιο όμορφο θέαμα: τούνελ! Εκεί που μια εβδομάδα νωρίτερα είχαμε νερό και βράχο, τώρα βλέπαμε το νερό πεσμένο κατά ένα περίπου μέτρο, και να ανοίγει η διαδρομή μπροστά μας προς το άγνωστο.
Έφυγαν οι δυό τους προς το άγνωστο, και εγώ έμεινα πίσω να τους περιμένω. Δεν θυμάμαι πόση ώρα πέρασε - αλλά κάποια στιγμή γύρισαν, με έντυσαν όσο γινότανε πιο γρήγορα με το τζάκετ το νεοπρέν του Κομνηνού, βάλαμε σχοινί στο σάκο, αφήσαμε τα περιττά βάρη πίσω, και πέσαμε και οι τρεις στα νερά. Κρύα τα νερά, αλλά βολική η νεοπρέν, δεν λέω.
Το τέως σιφόνι είχε μια πορεία μεανδρίζουσα, πότε με νερό μέχρι και τον λαιμό, πότε με τελείως στεγνά κομμάτια. Περάσαμε σε τμήματα που θύμιζαν φαράγγι τελείως γλυμμένα από την πορεία του νερού, και καταφτάσαμε σε μια μεγάλη παραγγενιτική αίθουσα οπού ξεχύνει το σιφόνι σαν καταρράκτης τον χειμώνα. Από κει μετά από κάποια μέτρα φτάσαμε στην πρώτη κατάβαση. Μέχρι εδώ είχαν φτάσει τα παιδιά μόνα τους και επιστρέψανε για σχοινί - τώρα θα συμμετείχα και εγώ σε εξερεύνηση!
Μετά την κατάβαση, το σπήλαιο παίρνει μια μικρή στροφή δεξιά. Από σχεδόν νότια που μέχρι τότε πηγαίναμε, γυρίσαμε πάλι στην γνωστή πορεία του σπηλαίου - ψηλό-δυτικά.
Περάσαμε κάποια μέτρα αντιστήριξης ανάμεσα σε δύο πετρώματα - το ένα με οριζόντια στρώση, το άλλο με κλίση περίπου 55-60 μοιρών. Ανάμεσα στα δύο, σε τρύπα πότε 50 εκατοστών, πότε παραπάνω από μέτρο πέρναγε το νερό. Ανάμεσα στα δύο, πότε με τα πόδια, πότε με αντιστήριξη περάσαμε και εμείς.
Μετά από λίγο, φτάσαμε σε κατάβαση που και πάλι ήθελε σχοινί και αυτή τη φορά ήθελε και σπιτ. Αρχίσανε σε αυτό το σημείο να μας εγκαταλείπουν τα σχοινιά... δεν είχαμε προβλέψει τέτοια συνέχεια και τα σχοινιά που είχαμε και μικρά ήταν και ένωση ήθελαν. Μετά την δεύτερη κατάβαση η συνέχεια ήταν πολύ όμοια με το πριν - πότε περπάτημα, πότε αντιστήριξη. Και τρίτη κατάβαση...
Εδώ γυρίσαμε πίσω για το σχοινί που είχαμε βάλει στην πρώτη νέα κατάβαση η οποία ήταν αρκετά θετική και ανέβαινε και χωρίς σχοινί. Εγώ έμεινα πίσω και τα παιδιά συνεχίσανε όσο τους επέτρεπε το σχοινί. Σύμφωνα με τα υψομετρικά όργανα στα ρολόγια τους τα παιδιά μέτρησαν διαφορά περίπου 120 μέτρα από το σημείο που σταματήσανε μέχρι την είσοδο.
Γυρίσαμε μετά στην είσοδο, γεμάτοι ενθουσιασμό και με άγριες διαθέσεις όσον αφορούσε το φαγητό!
Έξω μας περίμενε η Νίκη, η οποία μάλλον χάρηκε που βγήκαμε με φως ημέρας και ετοίμασε με την βοήθεια του Κομνηνού το βραδινό φαγητό. Ανέβηκε και ο Θεοδόσης από τον Τυρό με καρυδόπιτες και κρασί. Δεν υπήρχε απογοήτευση που δεν έγινε η σπηλαιο-κατάδυση: οι προσπάθειες του τελευταίου μήνα είχαν φέρει τον καρπό τους σε νέα τμήματα. Υπολογίζαμε ότι είχαμε βρει περίπου 300μ νέας πορείας. Πιο σημαντικό ήταν ότι τα νέο τμήματα αυτά ήταν και όμορφα.
Είχαμε μείνει όμως με ερωτηματικά πολλά. Που πάει η πορεία αυτή; Πόσο θα πήγαινε ακόμα; Θα βγαίναμε στο πηγάδι που είχε δει ο Νίκος το 2003, ή κάπου αλλού; Ποια είναι η πορεία του νερού τον χειμώνα: αυτή ή η γνωστή;
Κοιμηθήκαμε όλοι με το χαμόγελο της επιτυχίας παρέα με το ποντικάκι που είχαμε βρει στην ντουλάπα της καλύβας, ξαδελφάκι μάλλον των ποντικιών που είχαμε δει μέσα παλαιότερα αφού το χρώμα του ήταν ίδιο.
Την δεύτερη μέρα αργήσαμε λίγο να ξυπνήσουμε. Κάναμε κάποιες "οικιακές" δουλειές στην τυροκαμάρα. Έφυγε η Νίκη με τον Θεοδόση για την παραλία και μας άφησε να ασχοληθούμε με την χαρτογράφηση του εξερευνημένου τμήματος και το υπόλοιπο της εξερεύνησης. Ξεκινήσαμε την κατάβαση ξαρματώνοντας τα περιττά σχοινιά στις δύο πρώτες καταβάσεις της εισόδου (τις δύο τραβέρσες) μήπως βρεθούμε έτσι με αρκετό σχοινί για να τελειώσει η εξερεύνηση.
Στην αίθουσα πριν ξεκινήσει το νέο τμήμα μιλήσαμε λίγο για την στρατηγική της χαρτογράφησης και ξεκινήσαμε. Τα πρώτα 120 περίπου μέτρα ήταν τα δύσκολα, με περίπου έξι μέτρα (μέσο όρο) να χωρίζουν το κάθε σημείο. Κάθε δεύτερο σημείο ήταν μέσα στο νερό του σιφονιού και η μεγάλη διαμονή μέσα στο νερό μας ζόρισε λίγο. Μετά τον καταρράκτη άνοιξε λίγο ο Δέρσιος και είχαμε φύγει πια από το νερό.
Φτάνοντας στο σημείο που γύρισα πίσω, τα παιδιά αρμάτωσαν μια κατάβαση ακόμα (την τρίτη) αλλάζοντας το τελείως εξερευνητικό αρμάτωμα με κάτι πιο σίγουρο και πλησιάσαμε το σημείο που και εκείνοι είχαν γυρίσει πίσω την προηγούμενη μέρα.
Εδώ ήταν μια κατάβαση, η τέταρτη και τελευταία, που είχαν κατέβει λίγο την προηγούμενη μέρα με τα χέρια. Είναι αρκετά στενός ο χώρος και πάει με αντιστήριξη ανάμεσα στα δύο πετρώματα, αλλά μετά ανοίγει καμπάνα λίγο. Εκεί λοιπόν αρματώθηκε με το τελευταίο σχοινί και η τελευταία κατάβαση του νέου τμήματος. Μετά, στα -140 περίπου μέτρα συνεχίζει η πορεία του σπηλαίου περπατητό προς τα δεξιά.
Ο Νίκος έφυγε στο περπατητό ενώ με τον Κομνηνό πήραμε τις τελευταίες μετρήσεις για την χαρτογράφηση. Το περπατητό κατέληγε σε σιφόνι και στο σιφόνι υπήρχε μίτος. Είχαμε κλείσει μια κυκλική πορεία πάνω από χιλιόμετρο (περίπου μισό χιλιόμετρο από την αρχή του δεύτερου παρακλαδιού για να φτάσει κανείς το μίτο είτε από την παλαιά πορεία, είτε από την καινούργια).
Βγήκαμε ικανοποιημένοι και ετοιμαστήκαμε να πάμε να βρούμε την Νίκη στην παραλία.
Λίγα λόγια για τα νέα τμήματα: Νέα εξερευνημένα / χαρτογραφημένα τμήματα (μεσ'τον Ιούλη): 477μ
Νέα εξερεύνηση, πέρα από τα χαρτογραφημένα τμήματα: ~100μ
Συνολικό μήκος χαρτογραφημένου τμήματος (31 Ιουλίου 2005):
1.381μ Εκτίμηση μήκους εξερευνημένου τμήματος (31 Ιουλίου 2005): ~1.700μ
Δουλειές που μένουν να γίνουν στην φετινή σαιζόν: Χαρτογράφηση / αποτύπωση του τελευταίου τμήματος από το πηγάδι το τελευταίο μέχρι το σιφόνι του τρίτου παρακλαδιού.
Αποτύπωση χαρτογραφημένων τμημάτων.
Επαναχαρτογράφηση από το δεύτερο παρακλάδι μέχρι το τέλος της κύριας διαδρομής
Ξαρμάτωμα.
Οι δουλειές αυτές βγαίνουν σε ένα σαββατοκύριακο αν ασχοληθούνε αρκετά άτομα, μπορεί δε να γίνει και αυτή η κατάδυση που λέγαμε...
Κάνοντας "κλικ" ανοίγουν μεγαλύτερες χαρτογραφήσεις. Φωτώ δεν υπάρχουν. Η φωτογραφική ήταν από τα περιττά βάρη που δεν κατεβάσαμε.
25 Ιουλίου 2005
31 Ιουλίου 2005 κάτοψη
31 Ιουλίου τομή από τις 285 μοίρες
Πότε λέτε να ξαναπάτε;Είμαι πρόθυμος και...διψασμένος για βοήθεια!