Καλέ μου φίλε, ξέρεις ότι το τελευταίο που θα ήθελα είναι το να σε ταπεινώσω. Εκτιμώ και θαυμάζω τις γνώσεις σου και την δίψα σου για γνώση και αυτό μου φτάνει. Επίσης θαυμάζω την παρατηρητικότητά σου μιας και αν δεν το ανέφερες, πολύ θα το διάβαζαν, λίγοι θα το πρόσεχαν.
Βεβαίως ο πραγματικός λόγος της post μου δεν ήταν το μικρό αυτό πταίσμα σου (στο οποίο θα είχα υποπέσει και εγώ πολλάκις αν δεν υπήρχε ο αυτόματος διορθωτής κειμένου το Gozilla) αλλά για να σε τσιγκλίσω να γράψεις δυο λόγια για τον μπεμπέ Οιδήποδα.
Επί της ουσίας όμως, επειδή βλέπω ότι σε ταπείνωσα τόσο ώστε δεν κάνεις κίνηση για να εξηγήσεις το "μπεμπέ Οιδήποδας", θα το κάνω εγώ:
Ο Οιδίποδας λοιπόν είχε εγκαταλειφθεί από τον πατέρα του (για λόγους και με τρόπο που αφήνω σ' εσένα να εξηγήσεις) στο βουνό όπου τον περισυνέλεξε ένας βοσκός ο οποίος και τον υιοθέτησε με την γυναίκα του. Επειδή ο Οιδίποδας περνούσε όλο του τον καιρό από βρέφος μεταξύ των αμνοεριφίων των γονιών του, οι πρώτες του λέξεις ήταν "μπε, μπεεε" μιμούμενος προφανέστατα το βέλασμα των συμπαθών τετραπόδων. Τη συνήθεια αυτή του να λέει μπε μπεε κάθε τρεις και λίγο δεν κατάφερε να αποβάλλει ακόμα και όταν μεγαλύτερος πια, έμαθε να μιλάει κανονικά, εισπράττοντας έτσι το παρατσούκλι "μπεμπέ Οιδήποδας".
Αυτό από τα παραλειπόμενα της ιστορίας ή για την ακρίβεια της μυθολογίας. Τα υπόλοιπα τα αφήνω σ' εσένα.
